Την περασμένη βδομάδα συνάντησα στο δρόμο τυχαία την “κομμώτρια”. Δε θέλω να σας παραπλανήσω, δεν ασχολείται με τρίχες η κοπέλα. Η Λ. της είχε βγάλει αυτό το παρατσούκλι, γιατί σε αντίθεση με μας – που και καλά – ασχολούμασταν τότε με το έργο του Εντσενσμπέργκερ και του Καστοριάδη, τις συνελεύσεις ή τα δεινά του νεοφιλελευθερισμού, εκείνη ενδιαφερόταν για πιο ανάλαφρα θέματα – κυρίως για γκομενοδουλειές. Η “κομμώτρια” ήταν φοιτήτρια της νομικής. Η Λ. χρησιμοποιούσε τον επίμαχο χαρακτηρισμό και γι’ άλλες, μα εκείνη θεωρούνταν η κομμώτρια με το κάππα κεφαλαίο. Συναντώντας την δέκα τόσα χρόνια μετά, ούτε τ’ όνομά της δεν μπόρεσα να θυμηθώ, κι ας ήμασταν μέλη στην ίδια ομάδα στήριξης αποφυλακισμένων. Αντ’ αυτού, γυρνούσε συνέχεια στο μυαλό μου το παρατσούκλι της, καθώς και διάφορες σαχλαμάρες που κάναμε τότε με τη Λ., την Ε. και τη Γ. Επικές εποχές, αν αναλογιστείς ότι τώρα σκορπιστήκαμε σ’ ανατολή και δύση.

Η Λ. ήταν μεγαλύτερη από μας, εμπειρότερη, πιο ταξιδεμένη και πιο διαβασμένη, παρ’ ολίγον φανατική φεμινίστρια, ευέλικτη κι ευπροσάρμοστη σε ό,τι της τραβούσε το ενδιαφέρον. Το διάστημα εκείνο είχαμε καθιερώσει ως συνήθεια μεσημεριανές συναντήσεις στο Ματζέστικ για καφέ και πολύωρες συζητήσεις, επιστροφή στα σπίτια μας αργά το απόγευμα κι ανανέωση του ραντεβού το βράδυ στην πάνω Στοά ή το Νερό που καίει. Berlin, Residents, ή παρακμιακές σκηνές με έντεχνα όταν πια άρχιζε να ξημερώνει, χορός, τσιγάρα κι αλκοόλ σαν ν’ αγωνιζόμασταν να σπάσουμε κάποιο ρεκόρ, κούρα και μητρική θαλπωρή μέχρι το γεύμα και ξανά από την αρχή το πρόγραμμά μας, καθημερινά για κανα χρόνο τουλάχιστον. Ανταλλαγές βιβλίων, σχολιασμός τους και κριτικές, ταξίδια … μια ιδιαίτερα δημιουργική περίοδος, που καθόρισε σημαντικά τη θέαση του (μικρο)κόσμου μας.

Επειδή όμως με ζάλισε ο ήλιος και οι μπύρες σήμερα, θα επανέλθω στο θέμα λίαν συντόμως.