Χιλιόμετρα μακριά

Στο Όσλο ο ήλιος ανατέλλει στις 4.50 και δύει στις 22.00. Δεκαεπτά ώρες καθημερινά φωτίζει το αίμα που χύθηκε στο νησί Ουτόγια. Και μπορεί να κλείνουν οι άνθρωποι λίγες μόνο ώρες τα μάτια τους για να κοιμηθούν, όμως οι εφιάλτες διαρκούν όλο το 24ωρο.

650 χιλιόμετρα νοτιότερα, οι ακτίνες του ήλιου περνούν μέσα από τις κόκκινες κουρτίνες στις 5.19. Παίρνεις πρωινό στις οκτώ κι αφού φορέσεις ζακέτα και γυαλιά, ξεκλειδώνεις το ποδήλατο και κατευθύνεσαι στο σταθμό, με άγνωστο προορισμό. Θα αποφασίσεις μέσα στο τρένο.

Τον Ιούλιο εδώ κάτω ξυπνάς ιδρωμένος, τα χέρια σου καίνε κι ονειρεύεσαι Σαββατοκύριακα στη θάλασσα.

Τελικά ο τύπος του βιβλίου που αναζητούσε για χρόνια την καινούρια ζωή, διαπίστωσε ότι καθόλου δεν την είχε ανάγκη – ήταν όμως πια αργά, όταν βρέθηκε μπροστά σ’ αυτή την ανακάλυψη.

Επισκέφτηκα το κομμωτήριο νωρίς το πρωί για τη φιέστα του καλοκαιριού, μα ανυπομονούσα να έρθει το απόγευμα, για να λύσω τα μαλλιά, να φορέσω τζιν και να επεξεργαστώ το μοναδικό μου δώρο. Οι βόλτες αρχίζουν.