Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος

Τα Plattenbauten, ένα από τα απομεινάρια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, είναι τεράστιες πολυκατοικίες που αποτελούνται από προκατασκευασμένες πλάκες, τοποθετημένες η μια πάνω στην άλλη, για κάλυψη των στεγαστικών αναγκών των πολιτών. Στη δεκαετία του ’60 χτίστηκαν πολλά κτίρια αυτού του τύπου στο Βερολίνο, αντιπροσωπεύοντας μια ισχυρή ρεαλιστική προσέγγιση στο ζήτημα της στέγασης, ενώ αποτέλεσαν μια οικονομική λύση στα διογκούμενα προβλήματα εξεύρεσης κατοικίας. Σαν κτίρια είναι μάλλον άχαρα και σήμερα πολλά απ’ αυτά έχουν γκρεμιστεί ή παραμένουν κενά, αλλά μπορούν να έχουν, υπό προϋποθέσεις, ένα σημαντικό πλεονέκτημα: καταπληκτική θέα. Σ’ ένα τέτοιο Plattenbau λοιπόν θα μείνω κι εγώ σε μερικές εβδομάδες, απολαμβάνοντας τη θέα του Βερολίνου από τον 16^ο όροφο. Και για το λόγο αυτό, είμαι κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένη.

Στον ελεύθερο χρόνο μου ψαρεύω πληροφορίες στο ίντερνετ για την καθημερινότητα και τις συνήθειες των ανθρώπων στη Γερμανία πριν την πτώση του τείχους και σκέφτομαι πόσο διαφορετικός ήταν ο κόσμος μερικές δεκαετίες πριν. Καταστάσεις που οι σημερινοί έφηβοι δεν μπορούν καν να διανοηθούν, ενώ οι 30άρηδες και κάτι ανασύρουν με δυσκολία από τη μνήμη τους φευγαλέες εικόνες, ενδεικτικές του κλίματος της εποχής. Κι εδώ στη γειτονιά μας, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα: πριν μερικές μέρες, στην εκπομπή Balkan Express της ΕΡΤ3 (που μ’ αρέσει παρεμπιπτόντως πολύ), νεολαίοι της Σλοβενίας προσπαθούσαν να εξηγήσουν ότι απολαμβάνουν σήμερα ελευθερίες που στερήθηκαν οι γονείς τους, σ’ ένα όμως κατά τ’ άλλα, επίσης άδικο σύστημα, που γεννά διαφορετικά αδιέξοδα.

…

Έξω χιονίζει και στο πιεστικό πρόγραμμα των επόμενων εβδομάδων, ο καφές είναι ο καλύτερός μου φίλος. Κάθε βράδυ, όταν μαζευόμαστε όλοι στο σπίτι, βάζουμε την κούραση πάνω στο τραπέζι και διηγούμαστε τις ιστορίες μας- άλλες αδιάφορες, άλλες ενδιαφέρουσες, κάποιες, μοναδικές.

I miss you, Berlin

Κάθε φορά που ταξιδεύουν γνωστοί και φίλοι στο Βερολίνο, χαίρομαι που επέλεξαν αυτή την πόλη και ανυπομονώ να την επισκεφτώ κι εγώ ξανά. Είναι η αδυναμία μου, πώς να το κάνουμε. Νομίζω πως συνδυάζει τα πάντα. Συναρπαστική ιστορία, ωραία αρχιτεκτονική, εναλλακτική κουλτούρα … άλλον αέρα τελοσπάντων, καθαρό και μεθυστικό… Φέτος ειδικά που συμπληρώνονται 20 χρόνια από την πτώση του Τείχους και γίνονται πολλές εκδηλώσεις, θα ‘χει τεράστιο ενδιαφέρον να πάει κανείς μια βόλτα από κει. Δεν ξέρω πόσο θα πάνε τα εισιτήρια με τη νέα Ολυμπιακή, αλλά όταν μπορείς να βρεις εισιτήριο με 100 και λιγότερα ευρώ από low cost εταιρίες, πρέπει να ‘σαι απίστευτα τσιγκούνης για να μην το αποτολμήσεις. Ή … απίστευτα πολυάσχολος… Τώρα πώς γίνεται να εμπίπτουμε εμείς στην τελευταία αυτή κατηγορία, ενώ δεν συντρέχει κανένας απολύτως λόγος, προσπαθώ εδώ και καιρό να το κατανοήσω. Αν βάλω έναν στόχο για φέτος, θα ‘ναι να εξασφαλίσω ένα τετραήμερο για ένα ταξίδι στο Berlin.

Ενόψει των φετινών εορταστικών εκδηλώσεων, ένας γερμανός σχεδιαστής μόδας φιλοτέχνησε μοντελάκια εμπνευσμένα από αυτό το ιστορικό γεγονός. Μπορείτε να τα δείτε στο ίντερνετ, κάποια έχουν μεγάλο ενδιαφέρον (ο σχεδιαστής αυτός έχει ντύσει υποτίθεται τους Scorpions, την Tina Turner, τον David Hasselhof  και άλλες … διασημότητες,  χμ, αλλά το παρακάτω μοντελάκι με το trabbi θα το ήθελα πολύ στη ντουλάπα μου, για να πω την αλήθεια)

Σήμερα ξεσκόνιζα τα βιβλία των γερμανικών, αυτά που είχα στο δημοτικό … Έγραφαν για pfennig, Bundesrepublik Deutschland και DDR …

Απίστευτο, πόσα χρόνια έχουν περάσει…