diapolitismikiΣτις 16 Ιουνίου δικάζεται στο Α΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών η πρώην διευθύντρια του 132ου δημοτικού σχολείου Γκράβας, κ. Στέλλα Πρωτονοταρίου, με την κατηγορία της παραχώρησης σχολικού χώρου για την εκμάθηση της μητρικής γλώσσας αλλοδαπών μαθητών, κατά την περίοδο 2005-07. Στο σχολείο αυτό υλοποιήθηκαν προγράμματα διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες – γονείς μαθητών, παράλληλα με άλλες δράσεις προώθησης της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά, οι επιδόσεις των μαθητών υψηλές, τα κρούσματα ξενοφοβίας ελαχιστοποιήθηκαν. Παρ’ όλα αυτά η εκπαιδευτικός σέρνεται στα δικαστήρια, ενώ η πλειοψηφία του κλάδου της καταδικάζει με ψηφίσματα αυτή την ενέργεια. Η αλήθεια είναι πως το όλο ζήτημα δημιουργήθηκε επειδή στο συγκεκριμένο σχολείο δε λάμβανε χώρα η πρωινή συγκέντρωση για προσευχή. Απ΄ ότι διάβασα, η προσευχή αντικαταστάθηκε με ποίημα, ή κάτι τέτοιο. Απ΄ ότι φαίνεται, απαγορεύονται οι πρωτοβουλίες των εκπαιδευτικών που ξεφεύγουν από το τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», ή τουλάχιστον το υπουργείο, αυτό το μήνυμα θέλει να περάσει.

Advertisements

Ladytron @ principal

Μαΐου 18, 2009

Απαράδεκτος ήχος, αφόρητη ατμόσφαιρα από τους καπνούς των τσιγάρων, καμία επαφή με το κοινό, μικρή διάρκεια, υπεροψία του σχήματος… Μια συναυλία που περιμέναμε πώς και πώς και αποδείχτηκε χαμηλότερου επιπέδου των –ταπεινότερων- προσδοκιών μας… Κορυφαία στιγμή η ερμηνεία της Mira στο Fighting in built up areas. Μας απέδειξε τελικά πως κυκλοφορεί αίμα στις φλέβες της.

Το βιντεάκι που ακολουθεί είναι από συναυλία στη Γλασκώβη, I hope you don’t mind

P.s. Η νέα γλώσσα που σκέφτομαι να μάθω είναι τα βουλγάρικα.

Zavarshva!!!

In your room

Μαΐου 4, 2009

Σκόρπια βιβλία. Σημειώσεις. Μπουκωμένες βιβλιοθήκες και συρτάρια που θέλουν τακτοποίηση. Άχρηστα πράγματα που αναβάλλεις συνεχώς να πετάξεις. Χρυσο-κόκκινη κουρτίνα για να χρωματίζει το φως που περνά από το παράθυρο και ένας χάρτης της Πράγας στον απέναντι τοίχο. Ρώσικη πρωτοπορία και η σφαίρα του Κλιουν σχεδόν σε τυφλώνει. Κουτιά με παλιές κασέτες που δεν μπορείς να παίξεις πουθενά. Η μπεφάνα που κρέμεται από το ταβάνι σου κλείνει το μάτι. Είναι μικρό, 4 επί 3, αλλά στεγάζει όλες τις σκέψεις σου… ή σχεδόν όλες.

befana

Minimum effort, maximum effect

Ανέκαθεν είχα περίεργη σχέση με την ποίηση, τ’ ομολογώ.  Όχι πως δε μ’ αρέσει, κάθε άλλο μάλιστα. Απλά δυσκολεύομαι να εκτιμήσω ένα ποιητικό έργο με την πρώτη ανάγνωση. Όταν δίνεις έμφαση στις πρακτικές διαστάσεις των πραγμάτων, αναπόφευκτα υποβαθμίζεται το λυρικό στοιχείο του εαυτού σου, που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσε ν’αναδυθεί.  Στο σχολείο, θυμάμαι, με είχε πιάσει κρίση γέλιου όταν κάναμε μάθημα για τον Καρυωτάκη και η φιλόλογος με κοιτούσε αμήχανη και σοκαρισμένη. Ανήκε σ’ εκείνη την κατηγορία εκπαιδευτικών που μιλούν χαμηλόφωνα και διστακτικά και μπορούν να σε κοιμίσουν αν έχεις μάθημα την πρώτη ώρα, ή να μετατρέψουν το 45λεπτο σε αιώνα, αν περιμένεις το κουδούνι του σχολασμού. Προσπαθώ εδώ και μέρες να θυμηθώ τ’ όνομά της και είναι αδύνατον, μόνο τα χοντρά γυαλιά της μπορώ να θυμηθώ και τη γλυκιά φωνούλα της, να διαβάζει κείμενα από το Ανθολόγιο. Κι ήταν τόσο γλυκιά αυτή η φωνή, που σε κοίμιζε ολότελα, αντί να σε αφυπνίζει και να σε προετοιμάζει για τα χαστούκια που θα επεφύλασσε αργότερα η ζωή.

Η σχέση μου με τον Καρυωτάκη αποκαταστάθηκε ευτυχώς μερικά χρόνια αργότερα, όταν προσέγγισα με διαφορετική ματιά τα ποιήματα του και ενδιαφέρθηκα για το έργο του.  Έπαιξε το ρόλο της και η Λιλή Ζωγράφου βέβαια, με την περίφημη βιογραφία της για κείνον και τη Μαρία Πολυδούρη – τί κι αν η σύγκριση ευνοούσε την Πολυδούρη … εγώ τους συμπάθησα αμφότερους.

Το παρακάτω ποίημα μου το έστειλε ένας φίλος μου και είναι του Απόστολου Μπόϊκου, από την συλλογή «Συνουσία» (Εκδόσεις Εγνατία, 1985).

Είναι βέβαια και η άλλη πλευρά των πραγμάτων

Πώς όμως να νικήσεις ή να νικηθείς δίχως τη μισή πλευρά σου;

Απόψε ήσουν κρεμασμένος στον ιστό της αράχνης και φώναζες βοήθεια

Η αράχνη γελούσε γιατί σε ήξερε. Υποκρινόσουν μεσ’ στο φόβο

μεστός χωρίς να το ξέρεις

Ύστερα και συ γελούσες γιατί θυμήθηκες πως δεν μπορεί ιστός

αράχνης να σε πεθάνει. – Ήταν μια ιδέα σου (αναγκαία ιδέα)

Σήκωσες το χέρι, έσκισες το πλέγμα με το μικροδάχτυλο, φίλησες

την αράχνη, και η σκόνη χάθηκε σαν ένα αντίο που θα ξαναρθεί.

Και είπες πάλι νέος το γεια σου και  χαρά σου κόσμε, εδώ είμαι,

σε πίνω με πίνεις, είμαστε μοναδικοί, μονάχοι ως θεοί.

Κι ο θρόνος ξαναστήθηκε του μεγαλείου σου, νέος θρόνος.

Τα πράγματα είναι γενικώς ωραία, θα έλεγα συναρπαστικά,

τρελλά.

Hello world!

Μαΐου 1, 2009

Γλυκό κόκκινο κρασί, ποιήματα για τον έρωτα και την επανάσταση, μια νέα συνταγή με 2 δόσεις πραγματικότητας και 1 δόση μυθοπλασίας… είναι Πρωτομαγιά κι ερχόμαστε στον κόσμο!!