Consume images, looks, ideas

Σεπτεμβρίου 29, 2009

consume

8.30-9.00 το πρωί, άκουγα στο αυτοκίνητο το ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης που παίζει «μουσική με άποψη». Άποψη για τη μουσική, τις τέχνες, τη ζωή και δε συμμαζεύεται, όπως ευαγγελίζονται οι παραγωγοί του. Θέλετε να μάθετε μερικά από τα καλόγουστα σχόλια του εκφωνητή; Διάφορες εξυπναδούλες για τις εκλογές και τις απαγορευμένες δημοσκοπήσεις και συχνές αναφορές στον γκουρού της μεταμεσονύχτιας τηλεοπτικής ζώνης, τον μεσιέ Λιακόπουλο (απ’ ότι μου είπαν, δεν ήταν η πρώτη φορά).

Η ικανότητα να δημιουργείς ένα προφίλ (προοδευτικό, κουλτουριάρικο, εναλλακτικό, ψαγμένο) παίζει σίγουρα σπουδαίο ρόλο κι είναι το δεύτερο βήμα, μετά τον εντοπισμό του target group που σ’ ενδιαφέρει. Ο ορισμός του εναλλακτικού είναι πολύσημος και μεγαλύτερη βαρύτητα έχει η εικόνα που μας πλασάρουν κάποιοι γι’ αυτό, παρά η ίδια η ουσία του. Έκοψες το φραπέ και πίνεις φρέντο; Είσαι εναλλακτικός. Έκανες κουλ κουρεματάκι; Είσαι εναλλακτικός. Μη μου πεις ότι ακούς βρετανική ποπ και βολτάρεις στην Ικτίνου, γιατί τότε έχεις όλο το πακέτο. Τι κι αν στα λέει καλά ο Λιακόπουλος, τι κι αν στραβομουτσουνιάζεις όταν καθίσει στο διπλανό κάθισμα του λεωφορείου ένας  Αλβανός, τι κι αν τρέχεις από βουλευτικό σε βουλευτικό γραφείο για ένα stage … αυτά είναι … ψιλά γράμματα…

Deep blue

Σεπτεμβρίου 25, 2009

Βίντεο για το deep blue των Ladytron, από την Ofra Kobliner. Και τα δυο εκπληκτικά.
Κλείνω τ’ αφτιά μου στις παραφωνίες των ημερών και σας εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο.

Guerrilla Girls

Σεπτεμβρίου 17, 2009

letter

Με αφορμή ένα άρθρο που διάβασα στο interartive Αυγούστου, που θίγει το ζήτημα της μη ισότιμης συμμετοχής των γυναικών στα καλλιτεχνικά δρώμενα, έψαξα λίγο παραπάνω για τις Guerilla girls:  μιας κολλεκτίβας γυναικών που σχηματίστηκε στη Νέα Υόρκη το 1985, με σκοπό να καταδείξει τον αποκλεισμό των γυναικών από το χώρο της τέχνης αλλά κι από άλλους χώρους της κοινωνικοπολιτικής ζωής αφενός και να προωθήσει γυναικεία θέματα που άπτονται στα παραπάνω αντικείμενα αφετέρου. Γυναίκες ανώνυμες, μεταμφιεσμένες σε γορίλες, έστηναν διαμαρτυρίες κατά τη διάρκεια καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, εγκαινίων κ.ο.κ., με πλακάτ και αφίσες που έθιγαν τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών αλλά και άλλων μειονοτήτων, στον ανδροκρατούμενο (και λευκό) σύγχρονο κόσμο. «Πρέπει να είναι γυμνή μια γυναίκα, για να μπει στο Μητροπολιτικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης;» αναρωτιούνται, θίγοντας το γεγονός ότι ο ρόλος των γυναικών ως μοντέλων ή πηγής έμπνευσης για το δημιουργό θεωρείται δεδομένος, ενώ τίθεται υπό αμφισβήτηση η αξία της δικής τους καλλιτεχνικής έκφρασης. Σήμερα, συνεχίζουν να διοργανώνουν διαλέξεις και εκδηλώσεις, με τη μάσκα του γορίλα πάντοτε, προσπαθώντας να επαναπροσδιορίσουν την έννοια του φεμινισμού και του ακτιβισμού στο χώρο της τέχνης και να εξασφαλίσουν ίσες ευκαιρίες σε όσες γυναίκες και μειονότητες βιώνουν τον αποκλεισμό. Πρόσφατα (σχετικά) βρέθηκαν και στην Ελλάδα, στο πλαίσιο έκθεσης για το έργο τους, που αποτελείται από αφίσες, πανώ και άλλο έντυπο υλικό – ένα έργο που μάλλον τις εντάσσει στο καλλιτεχνικό «κύκλωμα», αφού τα μουσεία και οι γκαλερί πληρώνουν όσο – όσο για να το φιλοξενήσουν.

Ρίξτε μια ματιά στην ιστοσελίδα τους.

guerrilla1guerrilla2

Οι Berlin Brides στο Offset

Σεπτεμβρίου 14, 2009

modern celibacy – berlin brides

Όταν ρωτήθηκαν τί συνιστά γι’ αυτές επιτυχία, απάντησαν πως θα θεωρούσαν το γκρουπ τους επιτυχημένο, αν έβλεπαν τα πειρατικά τους cd  να πωλούνται από μικροπωλητές στην πλατεία Εξαρχείων.

Εμάς μας αρέσουν πολύ και τις ακούμε φανατικά εδώ κι ένα χρόνο.

Προσοχή μήπως σας πέσει βαριά η θεματολογία τους!

words are trivial

Σεπτεμβρίου 12, 2009

Η σκέψη και μόνο ότι πρέπει να περιμένεις έντεκα μήνες για να ξαναπάς διακοπές, όσο να ‘ναι, σου κόβει τα γόνατα. Αυτά λέει και η ιταλίδα φίλη μου, με την οποία περνάμε μαζί μεγάλο μέρος των καλοκαιρινών μας διακοπών, τα τρία τελευταία χρόνια… Εντάξει, θα πας καμιά εκδρομή στο μεταξύ, αλλά κακά τα ψέματα, αν δεν απλώσεις το κορμί δίπλα στη θάλασσα για ν’ ακούς το κύμα, δεν ξεκουράζεσαι…

Γιατί τα θυμήθηκα όλ’ αυτά νυχτιάτικα, θ’ αναρωτηθείτε με το δίκιο σας.

Καταρχήν γιατί είχα μια σχετικά ζόρικη μέρα σήμερα.

Δεύτερον και σημαντικότερο όμως, γιατί θυμήθηκα μια μορφή των διακοπών, με αφορμή μια ατάκα που άκουσα στο σπίτι.

Η μορφή αυτή είναι ο Καλάσνικοφ.

Τεμπέλης, ρέμπελος εισοδηματίας, που «δουλεύει» 3 μήνες το χρόνο νοικιάζοντας παραθεριστικά διαμερίσματα, ενώ παράλληλα ασχολείται με άλλες ενδιαφέρουσες δραστηριότητες… βρέχει το δρόμο που περνά μπροστά απ’ τη θάλασσα για να μη σηκώνεται η ενοχλητική η σκόνη, πιάνει την κουβέντα στους περαστικούς, κάνει βόλτες με αδέσποτα σκυλιά και κλέβει από γειτονικά χωράφια φρούτα και βελανίδια.

Τρια χρόνια τώρα τριγυρίζει εδώ κι εκεί με την ίδια, γεμάτη τρύπες μπλούζα του, που δείχνει τη φωτογραφία ενός όπλου και γράφει από κάτω «Kalasnikov». Ε, δεν ήθελε και πολύ, του το κολλήσαμε το παρατσούκλι …

Αυτός λοιπόν ο Καλάσνικοφ, μένει σ’ ένα μικρό σπίτι δίπλα στη θάλασσα, όλο το χρόνο. Βρέξει – χιονίσει είναι εκεί κι ακούει το κύμα  και βλέπει τον ουρανό, δίχως αντιαισθητικές κατασκευές να του κόβουν τη θέα. Μάλλον έχει φιλοσοφήσει τη ζωή καλύτερα από τον καθένα μας… ή μήπως όχι;  Αυτό το δίλημμα, ανάμεσα στις αμέτρητες –εν δυνάμει- επιλογές ή την απλή, ήρεμη καθημερινότητα, με τρώει κάθε μέρα, όλο και περισσότερο.

Στα πέριξ

Σεπτεμβρίου 5, 2009

privatization of water

Το arnitiko με κοροϊδεύει, λέγοντας πως μπλογκάρω καθημερινά μετά την επιστροφή από τις διακοπές, αλλά η αλήθεια είναι πως από τότε που γύρισα στην πόλη, οι υποχρεώσεις δε μ’ αφήνουν σε ησυχία. Προσπαθούν να μου χαλάσουν τη γλυκιά αίσθηση των προηγούμενων ημερών… δε θα τους περάσει.

Καλό σας φθινόπωρο κι επίσημα.

Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω μετά από τόσες μέρες απουσίας, γιατί κι εγώ προσπαθώ με αγωνία να ενημερωθώ για τις τρέχουσες εξελίξεις. Σήμερα αναμένεται θερμό το καλωσόρισμα του πρωθυπουργού και τα γραφεία της ΕΥΑΘ τελούν ήδη υπό κατάληψη, με αίτημα τη ματαίωση της ιδιωτικοποίησης της εταιρίας. Ενδιαφέρουσες αναφορές σχετικά με το ξεπούλημα που μεθοδεύεται, υπάρχουν μεταξύ άλλων, στο blog της alepoudas. Ιδιωτικοποίηση σημαίνει υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών μέσω περικοπών σε προσωπικό και έργα υποδομής και συντήρησης, ενώ η κοστολόγηση θα είναι φυσικά υψηλότερη, για επίτευξη μεγαλύτερων κερδών. Στο Παρίσι πάντως, διαβάζουμε, επανακρατικοποιείται η αντίστοιχη υπηρεσία ύδρευσης.

Με το θέμα των εκλογών δε θ’ ασχοληθώ, προς το παρόν τουλάχιστον. Ήδη διαφαίνεται μια τάση για υποβάθμιση κι απαξίωση τους, που σε συνδυασμό με τα καραγκιοζιλίκια στο χώρο του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται σε πολλούς δελεαστική. Ποιος άλλος άραγε θα γελά στο τέλος, πλην του Γιωργάκη;

Καλό μήνα

Σεπτεμβρίου 1, 2009

demonstration.1. φωτό: Getty images