Imaginative

Οκτώβριος 27, 2009

girl_painter

*taken from fuck.androids

 

Every child is an artist.

The problem is how to remain an artist, once we grow up.

Pablo Picasso

Οι Berlin Brides στο tram21

Οκτώβριος 21, 2009

Πριν από μερικές μέρες κάναμε μια σύντομη διαδικτυακή συνέντευξη με μια ελπιδοφόρα και πολυαγαπημένη για το tram21 μπάντα, τις Berlin Brides. Αυτή την περίοδο ηχογραφείται ο δίσκος τους, που αναμένεται με ανυπομονησία από το μουσικόφιλο κοινό. Με χαρά σας παρουσιάζω τη συνέντευξη.

berlin brides 1006

Πρόσφατα το γκρουπ σας συμπλήρωσε δυο χρόνια ζωής. Με ποιες προσδοκίες ξεκινήσατε το 2007 και σε ποιο βαθμό έχουν εκπληρωθεί;

«Ξεκινήσαμε θέλοντας  να παίξουμε πολλά λάιβ (εντός και εκτός Ελλάδας), να βγάλουμε δίσκο και να γράφουμε μουσική με αμείωτο ενθουσιασμό και έμπνευση. Αυτή την εποχή ετοιμάζουμε το δίσκο μας και γράφουμε μουσική για μια ταινία. Από συναυλίες και ενθουσιασμό πάμε καλά!»

Πώς επιλέγετε τη θεματολογία των τραγουδιών σας; Θέλετε να προκαλέσετε με τους στίχους σας, ή απλά τραγουδάτε για μικρά ένοχα μυστικά, που κρύβουμε όλοι μέσα μας;

«Δεν ήταν πρόθεση να προκαλέσουμε, οι στίχοι βγήκαν πηγαία. Ούτε έχουμε «μικρά, ένοχα, μυστικά», έχουμε απενοχοποιηθεί καιρό τώρα από μικροαστικές συμβάσεις. Μιλάμε για πράγματα που συμβαίνουν σε μας και τους φίλους μας, με μια αυτοσαρκαστική/ειρωνική ματιά. Δε μας αρέσει να μεμψιμοιρούμε και να αυτοοικτιρόμαστε.»

Θέλετε να μας πείτε δυο λόγια για τις συμμετοχές σας στο Athens Pride και το Αντιρατσιστικό φεστιβάλ; Φαντάζομαι πως ήταν προϊόν συνειδητής πολιτικής στάσης κι επιλογής, με σκοπό τη διάδοση κάποιων μηνυμάτων…

«Όπως τα λες. Παίζουμε για να δώσουμε ένα μήνυμα ενάντια στο ρατσισμό, κοινωνικό ή φυλετικό. Με αφορμή τις συναυλίες  μας, θέλουμε να αφυπνίσουμε τη συνείδηση του κόσμου και για άλλα θέματα που μας απασχολούν, όπως αλληλέγγυο εμπόριο, αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, κ.α.»

Θεωρείτε πως η κοινωνία στην Ελλάδα είναι συντηρητική και υποκριτική; Αλλάζει άραγε κάτι προς το καλύτερο; Πώς βλέπετε το μέλλον;

«Είναι και συντηρητική και υποκριτική. Υπάρχει μια επίφαση ελευθερίας, αλλά ο ρατσισμός, η ομοφοβία, η παραβίαση προσωπικών δεδομένων και οι ταξικές διαφορές είναι στο φόρτε τους. Και το μέλλον προβλέπεται ζοφερό, αν δεν κάνουμε όλοι κάτι γι’αυτό.»

Ποιες οι εντυπώσεις σας από τη συμμετοχή σας σε ξένα φεστιβάλ; Η εμφάνισή σας στο Offset, πριν μερικές μέρες, προκάλεσε πολύ θετικά σχόλια και κριτικές…

«Μας ενθουσίασε που μας επέλεξαν ανάμεσα σε 2000 συγκροτήματα χωρίς να στείλουμε καν demo, αφού μας είδαν να παίζουμε στο Buffalo bar, καλεσμένες από το περιοδικό Artrocker. Η ατμόσφαιρα του φεστιβάλ ήταν υπέροχη και η ανταπόκριση του κοινού ήταν αναπάντεχη, αν σκεφτεί κανείς ότι μας έβλεπαν για πρώτη φορά: μας έκαναν encore, ζητούσαν το demo μας, έγραψαν για μας σε blogs, μουσικά sites, forums…»

Θα ΄θελα πολύ να μου περιγράψετε τα συναισθήματά σας στη σκηνή…

«Ενθουσιασμός, αδρεναλίνη, θετική ενέργεια από το κοινό.»

Γενικά πώς σας φαίνεται ο συναυλιακός χάρτης στην Ελλάδα; Πώς σας υποδέχεται το κοινό στην επαρχία;

«Πέρισυ είχαμε ήδη κάνει μερικές συναυλίες εκτός Αθήνας (Βόλο, Ιωάννινα, Ναύπλιο, Λάρισσα, Θεσσαλονίκη) αλλά με το Velvet Bus γυρίσαμε σχεδόν όλη την Ελλάδα. Είδαμε όλων των ειδών τις αντιδράσεις, μισοάδειους χώρους ή ασφυκτικά γεμάτους, ενθουσιασμό ή αμηχανία. Είναι πρόκληση για μας να εμφανιζόμαστε σε καινούριο κοινό, που πιθανόν να μην ξέρει καν τι μουσική παίζουμε. Σχεδιάζουμε να ξανακάνουμε περιοδεία μόλις βγάλουμε το δίσκο μας.»

Τί κάνουν οι Berlin Brides, όταν δεν παίζουν μουσική;

«Φυτοζωούν! Κινούνται μεταξύ μίζερων δημοσίων υπηρεσιών, εκπαιδευτικών προγραμμάτων, κινηματογραφικών φεστιβάλ, γυρισμάτων ταινιών…»

Στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, ψηφίσατε; (γέλια)

«Φυσικά. Δεν αφήνουμε τέτοια θέματα στην τύχη.»

berlin brides 1003

(photo credit Maria Hatzakou)

Ρακομελάκι

Οκτώβριος 20, 2009

100_7334

Για δυο άτομα

2 ποτηράκια ρακί

μέλι (υπολογίστε 1-2 κουταλάκια για κάθε ποτήρι)

μερικά γαρύφαλα

1 ξυλάκι κανέλα

Αφού πάρει μια βράση, πίνεται ζεστό (το ξέρετε φαντάζομαι)

Εμένα με προμήθευσε μ’ ένα μπουκάλι η φίλη μου η Λ. από την Κρήτη, να ‘ναι καλά εκεί που βρίσκεται.

In Memoriam, Margaret Thatcher

Οκτώβριος 13, 2009

Το cd player πήρε φωτιά τις προηγούμενες μέρες. Λίγο η νοσταλγία των μαθητικών μας χρόνων, λίγο το γεγονός πως οι αντιεξουσιαστές έγιναν κυβέρνηση, είπαμε με το arnitiko να κάνουμε μια μικρή επανάληψη στο Anarchy των Chumbawamba. Πολλοί από σας έχετε μεγαλώσει με τους Chumba, για τους μικρότερους που δεν τους ξέρουν ενδεχομένως, να σημειώσω πως πρόκειται για μεγάλη παράλειψη, για να μην πω έγκλημα κατά της μουσικής.

Όλ’ αυτά δε θα σας τα ανέφερα υπό άλλες συνθήκες, έλα όμως που διάβασα νωρίτερα πως σαν σήμερα, το 1925, γεννήθηκε η Μάργκαρετ Θάτσερ, μητέρα του νεοφιλελευθερισμού και πολέμιος των εργατικών συνδικάτων στην Βρετανία. Υπάρχουν λίγοι πολιτικοί που προκαλούν ακραία συναισθήματα στους πολίτες και η Θάτσερ είναι σίγουρα μια απ’ αυτούς. Αν έκανε κάτι «καλό» αυτή η γυναίκα, αυτό ήταν η έμπνευση που χάρισε στον Κεν Λόουτς για να γυρίσει κάποιες ταινίες του, όπου με ρεαλισμό αποτυπώνει την ασφυκτική κατάσταση που βίωναν η εργατική τάξη και οι άνεργοι στη Βρετανία, ως αποτέλεσμα της οικονομικής πολιτικής που εφάρμοσε. Επί σειρά ετών τα ντοκιμαντέρ και οι ταινίες του Λόουτς δε χρηματοδοτούνταν, διότι απεικόνιζαν τις δυσμενείς συνθήκες στις οποίες είχαν περιέλθει μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, κάτω από τη λαίπαλα των νεοφιλελεύθερων πρακτικών, που μετάλλαξαν μέσα σε μια δεκαετία τις κοινωνικές δομές στην Αγγλία.

Οι Chumbawamba ανήκουν στους πολέμιους της Σιδηράς Κυρίας και φέτος τον Απρίλιο έβγαλαν ένα ep  με τίτλο “In Memoriam, Margaret Thatcher”. Παρ’ όλο που είναι έτοιμο,  δεν έχει δοθεί ακόμη στην κυκλοφορία. Όσοι ενδιαφέρονται, μπορούν να το παραγγείλουν έναντι του ποσού των πέντε στερλινών, και θα το λάβουν στο σπίτι τους την «ένδοξη» μέρα του θανάτου της Μάργκαρετ. Τότε που θα κυκλοφορήσει κι επίσημα δηλαδή«  It may happen next month, it may happen in five years, but by ordering now you can rest easy in the knowledge that you’ve put a down-payment on a small and perfectly-formed segment of the celebrations…»

Happy birthday, Margaret

chumba_in-memoriam_m.thatcher

L’enfer des formes

Οκτώβριος 12, 2009

In the same manner,
As girls a bit naive,
We are manipulated,
By the head of the country,
We’re behaving like cowards,
ill at ease because of the separation,
Between emotion and indifference,
Between revolt and derision,
We feel the desire, we tell ourselves we must react,
But this shameful cowardness,
Makes us too easy to be controlled,
We’re behaving like cowards,
ill at ease because of the separation,
Between emotion and indifference,
Between revolt and derision.

Οκτώβριος 6, 2009

silk sky

Το τηλέφωνο χτύπησε στις 5.30 ακριβώς. Ήταν η υπηρεσία αφύπνισης του ξενοδοχείου. Ούτε τρεις ώρες δεν είχα κοιμηθεί και μετά βίας άνοιγαν τα μάτια μου. Ποιος ξέρει τί ώρα θα γυρίζαμε πίσω. Λίγο νερό στο πρόσωπο, μεηκ απ στα γρήγορα, τα ρούχα της «δουλειάς» και μια στίβα από βιβλία, εγκυκλίους κι αποφάσεις παραμάσχαλα. Ξύπνησα επιτέλους όταν άνοιξα το ράδιο στ’ αμάξι. Δυνάμωσα την ένταση στο graffiti των maximo park, πήρα βαθιές ανάσες και περίμενα το Σ. να φέρει τους καφέδες.

Στη διαδρομή δεν πίστευα στα μάτια μου. Απέραντη κοιλάδα, απουσίαζαν τα φώτα της πόλης κι έβλεπες τον ορίζοντα χιλιόμετρα μακριά. Το φεγγάρι ανάμεσα στα σύννεφα σου έκοβε την ανάσα. (Θεέ μου, πόσο καιρό έχω να το δω αυτό… χρόνια…). Μετά από κανα μισάωρο φτάσαμε. Η αίθουσα στο σχολείο ήταν παγωμένη και μύριζε άσχημα από τις τουαλέτες που βρίσκονταν δίπλα. Αραδιάσαμε το χαρτομάνι πάνω στα θρανία και περιμέναμε. Η εφορευτική μας έστησε. Εμφανίστηκε μόνο μια κοπέλα, αγρότισσα, που ζήτησε να κάνει «κάτι εύκολο, γιατί δεν τα καταφέρνει σ’ αυτά» κι ένας μεσήλικας κρυψίνους συνταξιούχος, που έδειχνε τη δυσαρέσκεια του κάθε φορά που τον ρωτούσες οτιδήποτε. 7.05 αρχίσαμε. Κόσμος ερχόταν κι έφευγε, άλλοι σκυθρωποί, άλλοι βαρεμένοι, σε κάποιους λίγους διέκρινες την ελπίδα στη ματιά τους, ελπίδα ότι έρχεται η μεγάλη αλλαγή. Οι ώρες περνούσαν αργά. Όταν σηκώσαμε κεφάλι, είχε πια νυχτώσει.

Η ανθρωπογεωγραφία της πόλης: η μεγάλη πλειοψηφία άντρες, οι περισσότεροι άνω των τριάντα, μητέρες νεαρής ηλικίας, πολλοί ηλικιωμένοι, πολλοί στρατιωτικοί. Ένας τέτοιος, απόστρατος, εμφανίστηκε σαν εκπρόσωπος κόμματος (ξέρετε ποιού) και μας ζάλιζε με τις ιστορίες του, που κανέναν δεν ενδιέφεραν, μέχρι τη στιγμή που πέταξε την «είδηση»:  όταν ήταν εν ενεργεία, λέει, η μονάδα του τους έστελνε όλους να ψηφίσουν στις εκλογές στο νομό Ροδόπης, για να μην εκλεγεί μουσουλμάνος βουλευτής … κάτι που έγινε, βέβαια, και τους κλόνισε βαθιά, σαν κάτι που θα ροκάνιζε την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή. (το arnitiko ίσως τα διηγηθεί εκτενέστερα όλ’ αυτά, ξέρω πως το θέλει δηλαδή, αν βρει λίγο χρόνο απ’ τη δουλειά που τον καταπίνει).

Τα υπόλοιπα, μάλλον σας αφήνουν αδιάφορους. Εγώ όμως θα θυμάμαι, πως όταν επιστρέφαμε, μετά από 18 ώρες δουλειάς, το φεγγάρι ήταν εκεί ψηλά κι ο ουρανός ασημένιος – αλήθεια, πόσο καιρό έχετε να το δείτε αυτό;