Σήμερα

Ιανουαρίου 31, 2010

Η Laetitia Sadier από τους  Stereolab και τους Monade εμφανίζεται σόλο απόψε στην πόλη. Δεν είναι μόνο η εκπληκτική της φωνή και οι απίθανες συνθέσεις των δυο αυτών συγκροτημάτων (που δυστυχώς αποτελούν παρελθόν), αλλά κυρίως οι θέσεις που πρεσβεύουν για τη μουσική και την κοινωνία, που τα κάνει τόσο ξεχωριστά. Βαθιά επηρεασμένοι από τους καταστασιακούς, οι Stereolab περνούσαν διάφορα μηνύματα στους στίχους τους, που πλαισιώνονταν από τις φινετσάτες τους μελωδίες. Ο Σαρτρ, ο Ντεμπόρ και ο Καστοριάδης είχαν εξέχουσα θέση στο έργο τους. Socialisme ou Barbarie ονομάστηκε ο πρώτος δίσκος των Μonade, ενώ το ίδιο το όνομα του σχήματος, ήταν έμπνευση από τα κείμενα του Καστοριάδη.

Πέρα από το παραπάνω μικρό σχόλιο, ήθελα σήμερα να γράψω μερικές γραμμές γι’ αυτούς που διαβάζουν το blog. Δεν είναι πολλοί αλλά είναι πάντως σταθεροί και για κάποιους δικούς τους λόγους ανώνυμοι. Θέλω να πιστεύω πως έχουμε κάποια κοινά σημεία, έστω κι αν μένουν στην αφάνεια. Ποιος ξέρει, ίσως βρουν το δρόμο τους προς την επιφάνεια μια μέρα.

Και να στείλω πολλή αγάπη στην αδερφή μου, που φεύγει αύριο για Λονδίνο.

Advertisements

No surprises

Ιανουαρίου 28, 2010


Τα Plattenbauten, ένα από τα απομεινάρια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, είναι τεράστιες πολυκατοικίες που αποτελούνται από προκατασκευασμένες πλάκες, τοποθετημένες η μια πάνω στην άλλη, για κάλυψη των στεγαστικών αναγκών των πολιτών. Στη δεκαετία του ’60 χτίστηκαν πολλά κτίρια αυτού του τύπου στο Βερολίνο, αντιπροσωπεύοντας μια ισχυρή ρεαλιστική προσέγγιση στο ζήτημα της στέγασης, ενώ αποτέλεσαν μια οικονομική λύση στα διογκούμενα προβλήματα εξεύρεσης κατοικίας. Σαν κτίρια είναι μάλλον άχαρα και σήμερα πολλά απ’ αυτά έχουν γκρεμιστεί ή παραμένουν κενά, αλλά μπορούν να έχουν, υπό προϋποθέσεις, ένα σημαντικό πλεονέκτημα: καταπληκτική θέα. Σ’ ένα τέτοιο Plattenbau λοιπόν θα μείνω κι εγώ σε μερικές εβδομάδες, απολαμβάνοντας τη θέα του Βερολίνου από τον 16ο όροφο. Και για το λόγο αυτό, είμαι κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένη.

Στον ελεύθερο χρόνο μου ψαρεύω πληροφορίες στο ίντερνετ για την καθημερινότητα και τις συνήθειες των ανθρώπων στη Γερμανία πριν την πτώση του τείχους και σκέφτομαι πόσο διαφορετικός ήταν ο κόσμος μερικές δεκαετίες πριν. Καταστάσεις που οι σημερινοί έφηβοι δεν μπορούν καν να διανοηθούν, ενώ οι 30άρηδες και κάτι ανασύρουν με δυσκολία από τη μνήμη τους φευγαλέες εικόνες, ενδεικτικές του κλίματος της εποχής. Κι εδώ στη γειτονιά μας, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα: πριν μερικές μέρες, στην εκπομπή Balkan Express της ΕΡΤ3 (που μ’ αρέσει παρεμπιπτόντως πολύ), νεολαίοι της Σλοβενίας προσπαθούσαν να εξηγήσουν ότι απολαμβάνουν σήμερα ελευθερίες που στερήθηκαν οι γονείς τους, σ’ ένα όμως κατά τ’ άλλα, επίσης άδικο σύστημα, που γεννά διαφορετικά αδιέξοδα.

Έξω χιονίζει και στο πιεστικό πρόγραμμα των επόμενων εβδομάδων, ο καφές είναι ο καλύτερός μου φίλος. Κάθε βράδυ, όταν μαζευόμαστε όλοι στο σπίτι, βάζουμε την κούραση πάνω στο τραπέζι και διηγούμαστε τις ιστορίες μας- άλλες αδιάφορες, άλλες ενδιαφέρουσες, κάποιες, μοναδικές.

Περίπου έτσι

Ιανουαρίου 16, 2010

Πρέπει να συμβεί κάτι τόσο τραγικό, όπως ο φονικός σεισμός στην Αϊτή, για να ξυπνήσει το αίσθημα συμπόνιας κι αλληλεγγύης, που τον υπόλοιπο καιρό βρίσκεται σε λήθαργο. Ξυπνά, οξύνεται για μερικές στιγμές και μετά βυθίζεται πάλι στη λήθη της απαθούς μας ύπαρξης, μέχρι το επόμενο δυσάρεστο γεγονός που θα μας κλονίσει παροδικά, μέχρι να ξεχαστεί κι εκείνο, σαν κάτι που δε μας αφορά. Πράξεις βοήθειας μ’ ένα κλικ του ποντικιού και με δημιουργία γκρουπ στο facebook. Ο αριθμός λογαριασμού για τους πληγέντες είναι σημειωμένος σε μια χαρτοπετσέτα πάνω στο τραπέζι, μέχρι να παραπέσει κάπου κι αυτός, γιατί δεν είναι κι εύκολο να βρεις χρόνο γι’ αναμονές στις ουρές των ταμείων στην τράπεζα. Πάλι καλά που οι τηλεμαραθώνιοι παρέχουν τη δυνατότητα να προσφέρεις μ’ ένα sms τον οβολό της συμπόνιας από τον καναπέ σου.

Κάπως έτσι βυθιζόμαστε κι εγώ κι εσύ στο βούρκο του ατομικισμού. Ξέρω, δεν είναι αυτές οι προθέσεις μας, οι συνθήκες ευθύνονται γι’ αυτή την κατάσταση κι αν γινόταν διαφορετικά θα ήμασταν πιο ενεργοί, θα παίρναμε πρωτοβουλίες. Θα κάναμε κάτι, τελοσπάντων.

Ξέρεις πώς είναι να ξυπνάς μερικά πρωινά και με κόμπο στο στομάχι να σκέφτεσαι πως σιχαίνεσαι τον εαυτό σου;

Πρωτοχρονιά στο Tan Hill Inn

Ιανουαρίου 8, 2010

Πώς θα σας φαινόταν να πηγαίνατε σε μια παμπ για να υποδεχτείτε το νέο χρόνο και να μένατε αποκλεισμένοι εκεί για τρεις ολόκληρες μέρες;

Στο Yorkshire Dales της Αγγλίας πάντως, τριάντα περίπου άτομα που βρέθηκαν στο Tan Hill Inn, αποκλείστηκαν εκεί λόγω σφοδρής χιονόπτωσης κι αναγκάστηκαν να παραμείνουν στην παμπ μέχρι να έρθουν τα σωστικά συνεργεία. Την έβγαλαν με τηγανητές πατάτες, σνακ και μικρογεύματα, άφθονη μπύρα, ποτά, μουσική, αγκαλιές για να ζεσταθούν και  μεθύσι για ν’ αντιμετωπίσουν ψύχραιμα την περιπέτειά τους. Αν μη τι άλλο, μια τέτοια Πρωτοχρονιά σου μένει αξέχαστη για πάντα.

Με οχτώ μέρες καθυστέρηση, εύχομαι να έχετε μια καλή χρονιά με πολλές ευχάριστες περιπέτειες (σαν των φίλτατων Άγγλων παραπάνω).

Brand new stuff

Ιανουαρίου 4, 2010