Του Γιώργου Αγγελόπουλου, στα Νέα (20/4/2010)

Η Μαριναλέντα, µια κοινότητα 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνοµικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται µε 15 ευρώ τον µήνα. Ο δήµαρχός της, ο κοµµουνιστής Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, επανεκλέγεται εδώ και 31 χρόνια.

Εδώ και πολλά χρόνια, την εβδοµάδα που οι άλλες πόλεις στην Ισπανία γιορτάζουν το Πάσχα, στη Μαριναλέντα γιορτάζουν την ειρήνη. «Ο δήµαρχός τους είναι τρελός», λένε στο γειτονικό χωριό. «Ενώ εµείς οι άλλοι Ισπανοί κάνουµε θρησκευτικές λιτανείες, εκείνοι κάνουν επί 5 µέρες πάρτι». Πολλοί νέοι από τη Σεβίλλη, τη Γρανάδα, τη Μαδρίτη, πηγαίνουν για να γιορτάσουν µε τους χωρικούς της Μαριναλέντας.

Οταν εξελέγη για πρώτη φορά, το 1979, ο Γκορντίγιο ήταν ο νεώτερος δήµαρχος στην Ισπανία. Το 1986, έπειτα από 12 χρόνια αγώνων και καταλήψεων κυρίως από τις γυναίκες του χωριού, η Μαριναλέντα κατάφερε να πάρει από ένα γαιοκτήµονα 12.000 στρέµµατα γης και να δηµιουργήσει έναν αγροτικό συνεταιρισµό από τον οποίο ζει σήµερα σχεδόν όλο το χωριό. «Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους!», λέει ο δήµαρχος.

Στον συνεταιρισµό Εl Ηumoso οι συνεταίροι εργάζονται 6½ ώρες την ηµέρα, από τη Δευτέρα ώς το Σάββατο, δηλαδή 39 ώρες την εβδοµάδα. Ολοι έχουν τον ίδιο µισθό, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουν. Οι συγκοµιδές (ελαιόλαδο, αγκινάρες, πιπεριές κ.λπ.) συσκευάζονται στο µικρό εργοστάσιο Ηumar Μarinaleda που βρίσκεται στη µέση του χωριού και στο οποίο εργάζονται, σε πολύ χαλαρή ατµόσφαιρα, περίπου 60 γυναίκες και 4-5 άνδρες. Τα προϊόντα πωλούνται κυρίως στην Ισπανία. Τα έσοδα του συνεταιρισµού δεν µοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στον συνεταιρισµό για να δηµιουργηθούν δουλειές. Γι’ αυτό στο χωριό δεν υπάρχουν άνεργοι. Οµως ακόµη και σε εποχές που δεν υπάρχουν αρκετές γεωργικές δουλειές για όλους, οι µισθοί καταβάλλονται.

Στη Μαριναλέντα, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισµός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωµα. Μια θέση στον παιδικό σταθµό µε όλα τα γεύµατα κοστίζει 12 ευρώ τον µήνα. Από την άλλη, «εδώ δεν έχουµε χωροφύλακες, θα ήταν µια άχρηστη σπατάλη», λέει ο δήµαρχος. «Δεν έχουµε ούτε παπά – δόξα τω Θεώ!», προσθέτει γελώντας. Πάντως η ελευθερία της λατρείας είναι εγγυηµένη και το Πάσχα έγινε µια µικρή θρησκευτική λιτανεία, η οποία πέρασε διακριτικά από τους δρόµους του χωριού, χωρίς θεατές και αποφεύγοντας την πλατεία όπου γινόταν η γιορτή.

«Εφαρµόζουµε µια συµµετοχική δηµοκρατία, αποφασίζουµε για όλα, από τους φόρους ώς τις δηµόσιες δαπάνες, σε µεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες», λέει ο Γκορντίγιο. «Ξέρουµε πως οι άνθρωποι µπορούµε να δουλεύουµε και για άλλες αξίες, όχι αποκλειστικά για το χρήµα».

Ουτοπικό; Ίσως.

Ένα ανθρώπινο μοντέλο συνύπαρξης που αποπνέει αισιοδοξία -έτσι τουλάχιστον αισθάνθηκα, όταν διάβασα την ιστορία της Μαριναλέντα.

Advertisements

Ε.Γ.Ω. – Ε.Σ.Υ.

Απρίλιος 8, 2010

Δεν ξέρω τι είδε ο Λοβέρδος στο νοσοκομείο ή πώς τον αντιμετώπισαν οι γιατροί. Αυτό που ξέρω όμως, είναι πως πληρώνω κάθε χρόνο ένα μεγάλο ποσό για παροχές υγείας στο ταμείο μου και παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που χρειάζομαι γιατρό, βάζω βαθιά το χέρι στην τσέπη. Αυτή τη βδομάδα για παράδειγμα, πραγματοποίησα δαπάνες 300 περίπου ευρώ για ιατρικές επισκέψεις και συναφή και πήρα πίσω μόλις 170. Παρά το γεγονός ότι ξηλώνομαι χοντρά κάθε Φεβρουάριο για τις υποτιθέμενες «παροχές». Το 1/3 σχεδόν της δαπάνης βαρύνει εμένα.

Τελικά σ’ αυτή τη χώρα είναι απαγορευτικό να χρειαστείς γιατρό. (Και η πλάκα είναι πως θεωρούμαι από τους ευνοημένους, που είναι ασφαλισμένοι σε «καλά» ταμεία).

Ευτυχώς ήρθε η άνοιξη για τα καλά, φέρνοντας πολλές ελπίδες. Ελπίδες ότι θα τεμπελιάσω κάτω από τον ήλιο, θα επανασυνδεθώ με φίλους που έχασα παροδικά, λόγω της κλεισούρας και της μιζέριας του χειμώνα, ότι θα κάνω ωραία πράγματα για τον εαυτό μου.

Άσχετο: Στη γειτονιά μου άνοιξε πριν λίγο καιρό μια ωραία τσέχικη μπυραρία, διαφορετική από τις υπόλοιπες, αυθεντική, σαν τις λαϊκές μπυραρίες που υπάρχουν στην Πράγα. Εκεί που τρως και πίνεις τη μπύρα σου και μοιράζεσαι το ίδιο τραπέζι με κάποιον που μόλις σχόλασε από τη δουλειά του ή τελείωσε το μάθημα στο ωδείο. Πνίγεσαι βέβαια από τους καπνούς των τσιγάρων και η μουσική είναι συνήθως χέβυ μέταλ, ευτυχώς όμως όχι δυνατά, για να μπορείς να συζητάς. Το φαγητό είναι νόστιμο και ο ιδιοκτήτης η προσωποποίηση του ταβερνιάρη που πονάει το μαγαζί του.

Απέκτησε και επιδειξία η γειτονιά μου, που την έστησε στον πεζόδρομο απέναντι απ’ το σπίτι μου μέρα μεσημέρι. Επιδειξία ετών 20-25, απίστευτο κι όμως αληθινό. Εκτός κι αν το γεγονός ήταν τυχαίο κι  επρόκειτο απλώς  για φουντωμένο νεανία, που μόλις παρακολούθησε  το dvd της Αλεξανδράτου.

Για όσες από σας πίνετε πολύ, από δω και στο εξής θα το αποδίδετε στη μόρφωση και τα πτυχία σας. Δεν το λέω εγώ, επιστημονικές έρευνες το είπαν.