Αύγουστος 31, 2010

Σλήπινγκ μπαγκ στο κατάστρωμα, ταξίδια με τη βέσπα, Τομ Ρόμπινς, ρέμβη στην αιώρα… αστακομακαρονάδες στην Αλόννησο, κι ας γυρνούσες πίσω μ’ ένα ευρώ στην κωλοτσέπη… η σκηνή που πλημμύρισε από την καταιγίδα, οι βουτιές στους Φούρνους, η ηρεμία του Αη Στράτη… ο τρελός στη γειτονική σκηνή που έμενε λίγο Πατήσια, λίγο Πεντέλη… ο “Κουφοντίνας”… οι πλάκες στο Σκοπελίτη…

…πόσο κοντά και πόσο μακριά…

Η ζωή τραβά την ανηφόρα.

Advertisements

Οι εικόνες με τους φορτηγατζήδες να ωρύονται στα δελτία των οκτώ ταξίδεψαν σ’ όλο τον κόσμο κι άφησαν έδαφος στα μέσα για διάφορες υπερβολές, όπως κατά καιρούς συνηθίζουν. Έτσι από χτες η φίλη μου η Μάρα με ρωτάει εναγωνίως αν τα σούπερμαρκετ στην Ελλάδα έχουν τρόφιμα ή παρουσιάζουν ελλείψεις κι αν οι δρόμοι είναι κλειστοί, όπως μεταδίδει ακόμα το ΡΑΙ.  Έχω την αίσθηση ότι η Ελλάδα τον τελευταίο καιρό παρουσιάζεται τεχνηέντως ως εφαλτήριο τρομοκρατών κι ως χώρα με ανυπάκοους κι ατίθασους πολίτες, που ενδιαφέρονται για τα στενά τους προνόμια κι οφέλη κι αδιαφορούν για το δημόσιο συμφέρον. Τα πραγματικά αίτια της οικονομικής, κοινωνικής και ηθικής κρίσης δεν μπαίνουν πολλοί σε κόπο να τα αναζητήσουν και να τα αναδείξουν. Κι επειδή μια εικόνα είναι ίση με χίλιες λέξεις, είναι πολύ εύκολο για τα τηλεοπτικά μέσα να οδηγήσουν σε συγκεκριμένα συμπεράσματα, όσους ειδικά δεν έχουν άμεση επαφή με την πραγματικότητα στη χώρα. Η Μάρα, που είναι μια πανέξυπνη και μορφωμένη γυναίκα, δεν αποτελεί την εξαίρεση όταν αναρωτιέται τα παραπάνω, μετά τις εικόνες που της σέρβιρε η ΡΑΙ. Ακόμα μια φίλη μου που μένει στο εξωτερικό, ματαίωσε τις καλοκαιρινές της διακοπές στην Ελλάδα, επιλέγοντας τελικά έναν πιο «ήσυχο κι ασφαλή» προορισμό, χωρίς αποκλεισμούς δρόμων, απεργίες και τρομοκρατία(!!)

Μ’ αυτά και μ’ αυτά και με άδειο σχεδόν το ρεζερβουάρ το περασμένο σαββατοκύριακο,  ξεκινήσαμε για τη Βουλγαρία. Το πλάνο ήταν να βάλουμε βενζίνη μόλις περνούσαμε τα σύνορα και να επισκεφτούμε ακολούθως τη Σόφια. Μια πόλη που, όπως πολλές άλλες στα Βαλκάνια και τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, ακροβατεί ανάμεσα στην ευρωπαϊκή της ταυτότητα και το φορτίο του παρελθόντος. Ακριβά καταστήματα και lifestyle από τη μια και εξαθλιωμένοι κοινωνικά και οικονομικά άνθρωποι που ζητούν ελεημοσύνη ή σκαλίζουν τα σκουπίδια του κέντρου από την άλλη. Παρ’ όλα αυτά είναι μια πόλη με δομές φιλικές για τους αδύναμους, δηλαδή για τα παιδιά και τα άτομα τρίτης ηλικίας, αφού είναι καταπράσινη, με ελεύθερους χώρους παντού, τους οποίους οι πολίτες χρησιμοποιούν κι απολαμβάνουν. Μου έρχονται όμορφες εικόνες στο νου όταν σκέφτομαι τη Σόφια, μπορώ ν’ ακούσω την ησυχία του δάσους και τα παιχνίδια των παιδιών στους κήπους. Ανάμεσα σ΄ αυτές όμως, σχεδόν πάντα, βλέπω εκείνη την καλοντυμένη κυρία με το άσπρο σακάκι και την κομψή τσάντα, που έψαχνε στους κάδους των σκουπιδιών τα πολύτιμα για εκείνην αντικείμενα, τα προορισμένα για κείνην μόνο. Όπως τα ρούχα που φορούσε, είμαι σίγουρη πως ράφτηκαν για να τα φορέσει εκείνη, κι όχι η μαντάμ που τ’ αγόρασε και τα πέταξε.