Σεπτεμβρίου 24, 2010

Τελευταίες ζεστές νύχτες για φέτος… απόλαυση

Advertisements

Σκόρπιες σκέψεις στις 2 π.μ.

Σεπτεμβρίου 20, 2010

Σήμερα ανακάλυψα πως οι αλλαγές στις αναγνωστικές μου συνήθειες έχουν κάποιες δυσάρεστες επιπτώσεις.

Μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε βιβλίο που να ‘πεφτε στα χέρια μου χωρίς σημειώσεις, παραπομπές, υπογραμμίσεις με κίτρινους, πράσινους και ροζ μαρκαδόρους, τηλέφωνα, υπενθυμίσεις κάθε είδους, ενίοτε φωτογραφίες ή αποκόμματα εισιτηρίων ανάμεσα στα φύλλα. Αν τύχαινε και τα δάνειζα μου έκαναν συχνά παράπονα για το χάος που επικρατούσε. Μόνο μια φορά βρέθηκε άνθρωπος που είχε αυτό το χούι σε χειρότερο βαθμό από μένα. Μια φίλη μου δανείστηκε μια επιτομή κι έβαλε το δικό της λιθαράκι με νέες σημειώσεις, χρώματα, αστερίσκους, διέσεις κτλ… Προφανώς θεώρησε δεδομένο ότι δε χρειάζεται να ρωτήσει αλλά για να πω την αλήθεια είχα τσατιστεί πολύ, που έγραψε το βιβλίο μου… Ανισόρροπη αντίδραση, υποθέτω.

Τώρα τελευταία λοιπόν την έκοψα τη συνήθεια της παρέμβασης στο βιβλίο κι αποφάσισα να το αφήνω άθικτο και να κρατώ σημειώσεις. Είναι που δεν έχω πολύ χρόνο για διάβασμα σε βάθος πια κι έτσι δυσκολεύομαι να βγάλω άκρη κι εγώ η ίδια με τις παραπομπές και τα γραπτά μου στο πλάι της σελίδας, οπότε σημειώνω σ’ ένα χαρτί τα ουσιώδη σημεία που μ’ ενδιαφέρουν, παραλείποντας τις πολλές λεπτομέρειες.

Έχοντας γράψει καμιά 40αριά σελίδες το τελευταίο διήμερο, διαπίστωσα πρώτον πως μου είναι πλέον αδύνατο να γράφω με το χέρι κι απολαμβάνω μόνο το πληκτρολόγιο του υπολογιστή και δεύτερον ότι ο λεπτεπίλεπτος δεξιός μου καρπός, έχει πάθει αγκύλωση. Αυτή τη στιγμή αν με βάλεις να γράψω μια παράγραφο χειρόγραφα, θα το θεωρήσω καταναγκαστικό έργο.

Την Πέμπτη έχω ραντεβού με τη φίλη μου τη Σ. Από τα δεκαπέντε μας που κάνουμε παρέα, θεωρώ πως δεν έχω γνωρίσει άλλον άνθρωπο που να τραβάει τις αναποδιές πάνω του σαν μαγνήτης. Αναγκάστηκε να περάσει έντεκα χρόνια μέσα σε μια σχέση που συντηρήθηκε χάρη στη συνήθεια, μέχρι να βρει τη δύναμη να στείλει το μαλάκα στο σπίτι του. Η ανασφάλεια της μοναξιάς περίμενε όμως στη γωνία και την έσπρωξε στην αγκαλιά του πρώτου τυχόντα, που είναι σήμερα ο σύζυγος και πατέρας των παιδιών της. Κάθε φορά που συναντιόμαστε, νιώθουμε κατά βάθος πως δεν έχουμε τόσα κοινά πια, αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο μπορούμε να συνεννοηθούμε με δυο κουβέντες. Και η Σ.  γνωρίζει πως μπορεί να κάνει τα παράπονά της και να εκτονωθεί για λίγο καιρό, χωρίς να την κακοχαρακτηρίζει για τις σκέψεις της κανείς.

Τελικά άρχισε να μ’ ενοχλεί και το πληκτρολόγιο απόψε. Άσε που είμαι τόσο κουρασμένη, που βάζω στοίχημα πως θα κοιμηθώ, αμέσως μόλις ακουμπήσω το κεφάλι στο μαξιλάρι μου.

C’est le plus beau et c’est le plus triste

Σεπτεμβρίου 12, 2010

“There is no such thing as an empty space or an empty time. There is always something to see, something to hear. In fact, try as we may to make a silence, we cannot.”

Σχετικά: