bcn

Νοέμβριος 22, 2010

Ονειρεύομαι τα σοκάκια της Βαρκελώνης.

Τις  κορδέλες που κρέμονταν από τα μπαλκόνια.

Τα μαθήματα του φλαμένγκο. Πόσο ατσούμπαλη είμαι στο χορό.

(Στ’ όνειρό μου πάντως, χορεύω ωραία).

Advertisements

Κακομαθημένοι κομήτες

Νοέμβριος 17, 2010

 

Συμβαίνει με τους κακομαθημένους κομήτες

Δεν μπορούν να σηκώσουν τα μάτια τους

Δεν μπορούν να θυμηθούν την τροχιά τους

Βρίσκονται πάντα εκεί που δεν πρέπει

Με τις αστείες ουρές τους

Αναστατώνουν το νόμιμο σύμπαν

 

Γιάννης Αγγελάκας

(Σάλια Μισόλογα και Τρύπιοι Στίχοι)

 

Συνδέσμους για πολλά ακόμη ενδιαφέροντα βιβλία και ποιητικές συλλογές μπορείτε να βρείτε εδώ

Λιακάδα

Νοέμβριος 16, 2010

Αυτή η φοβερή λιακάδα σήμερα, ήταν η αφορμή για να βρεθούμε με το φίλο μου το Τζ. για καφεδάκι, στην πλατεία Ναυαρίνου.

Είναι στριμωγμένος στα προσωπικά του (όχι αμέτοχος ευθυνών όμως), αφού έκανε, ή παρέλειψε αντίστοιχα να κάνει, ό,τι περνούσε από το χέρι του για τη δημιουργία συγχύσεων και παρεξηγήσεων, που εκ πρώτης όψεως δε συμμαζεύονται με τίποτε.

Επειδή γνωριζόμαστε πολλά χρόνια πάντως, μπορούμε να διακωμωδούμε και τις πιο τραγικές καταστάσεις, οπότε η σημερινή συνάντηση –  μέσα στην τραγικότητα των γεγονότων – ήταν και αστεία και ευχάριστη.

Τα χωριά του Μπέλες είχαν μια άγρια και πρωτόγονη ομορφιά. Πλατάνια και ρέοντα νερά, χρυσοκόκκινα φύλλα, απέραντη ησυχία. Είδα μια αλεπού να πλησιάζει σαν γατάκι τον άνθρωπο που τη φρόντιζε και να τρώει από το χέρι του, είδα την αγουρίλα στα πρόσωπα μικρών παιδιών, που βλέπουν τις ευκαιρίες να τ’ αποχαιρετούν, καθώς περνούν δίπλα από τα εγκαταλελειμμένα χωριά τους,  είδα τους γονείς και τους παππούδες τους με τα ένοχα βλέμματα και τις ένοχες σκέψεις, να καταδικάζουν τους απογόνους τους με τις προκατειλημμένες «επιλογές» τους. Ένιωσα θλίψη και θυμό, απογοήτευση, κυνισμό, στο τέλος ακόμα κι αδιαφορία. Μα όταν ήρθε η ώρα να πάρω το τρένο και να γυρίσω πίσω, ανάμεσα σε μικρά ψήγματα ελπίδας, λόγω του καταποντισμού των συντηρητικών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (κι αυτό σηκώνει μεγάλη συζήτηση, πάντως…) η σκέψη μου ήταν ακόμα σε κείνα τα μικρά παιδιά, ελπίζοντας μια μέρα να ζητήσουν το λογαριασμό απ’ όλους εκείνους που τα καταδικάζουν σε μια δύσκολη διαβίωση.

 

outsider

Νοέμβριος 16, 2010

You see me

you hear me

there are millions

think just like me

 

του Michael Arnold

Για κακή μου τύχη, τα ευτράπελα των προηγούμενων ημερών θα επαναληφθούν την ερχόμενη Κυριακή, καθώς πρέπει να παρουσιαστώ ξανά στο χωριό – προπύργιο της συντηρητικότητας,  για την εκλογική διαδικασία. Κι ενώ η συσσωρευμένη σωματική μου κούραση δε λέει να μ’ εγκαταλείψει, όσο σκέφτομαι τις καταστάσεις της προηγούμενης βδομάδας, κλείνω τα μάτια κι ονειρεύομαι να τα παρατήσω όλ’ αυτά και να την πέσω όλη μέρα με καφέδες και ποτά, μέχρι να με πάρει όρθια ο ύπνος. Δυστυχώς το κομμάτι του εαυτού μου που υπακούει στη λογική υπερισχύει συνήθως κι έτσι με φαντάζομαι από τώρα καθηλωμένη σε μια άβολη καρέκλα, σε μια παγωμένη αίθουσα, με γεροντάκια απέναντί μου να ψάχνουν τα ψηφοδέλτια στις τσέπες τους και διάφορους άσχετους να μου λένε αδιάφορες ιστορίες, ή άλλους πονηρούς, να προσπαθούν να εκμαιεύσουν αν είμαι με κείνους, ή με τους άλλους. Ακόμα κι αν προσπαθούσα όμως να τους εξηγήσω με ποιούς είμαι τελοσπάντων, αμφιβάλλω αν υπήρχε ένας άνθρωπος, ανάμεσα στους εκατοντάδες που θα περάσουν από μπροστά μου, που θα μπορούσε να προσεγγίσει στοιχειωδώς τις σκέψεις μου.

Στην αντίπερα όχθη, το κλίμα των ημερών φαίνεται να επηρεάζει ακόμα και τους πιο σκεπτόμενους ψηφοφόρους, ή κι αυτούς ακόμα που απέχουν συνειδητά, κι όχι από βαρεμάρα ή αδιαφορία για τα πολιτικά πράγματα. Αυτούς που έχουν από καιρό καταλήξει στο ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα και τα παρεπόμενά του έχει αποτύχει παταγωδώς και για το λόγο αυτό δεν πρέπει να το συντηρούμε, μα να το πολεμήσουμε. Πώς όμως ν’ αντισταθείς στη σκέψη ότι αν δεν πας να ψηφίσεις το Μπουτάρη, για παράδειγμα, είναι σαν να βγάζεις -κι εσύ- δήμαρχο τον Γκιουλέκα; Και πώς να μην κάνεις αυτοκριτική για την αποχή σου, όταν βλέπεις τους φασίστες στο δήμο Αθηναίων, ν’ αποφασίζουν, και θεσμικά πλέον, για φλέγοντα ζητήματα της πρωτεύουσας;

Το άλλο δε; Παρέλαβα κι εγώ σήμερα το σημείωμα της εφορίας για την περαίωση. Περιττό να πω πόσο έχω εκνευριστεί, καθώς έχω την ίδια αντιμετώπιση με κάποιους μεγαλοκαρχαρίες, που θα καθαρίσουν με λίγα χιλιαρικάκια, όταν για μένα είναι δυσβάσταχτα και φυσικά κερατιάτικα.

Γι’ αυτό σου λέω. Απόψε, θέλω να πιω όλο το βόσπορο.

Φαντασία. Αθωότητα.

Νοέμβριος 4, 2010

Τυχαία σήμερα έβλεπα φωτογραφίες του  Jan von Holleben, φωτογράφου με πολλά βραβεία στο ενεργητικό του και ευφάνταστη θεματολογία στα έργα του. Στο βιογραφικό του αφήνει να εννοηθεί ότι η ανατροφή του σε μια κομμούνα κατά την παιδική του ηλικία, είχε ισχυρές επιρροές στην καλλιτεχνική του πορεία. Διαβάστε το, είναι ενδιαφέρον. Ακόμη πιο ενδιαφέρουσες όμως είναι οι φωτογραφίες του.

Περάστε μια βόλτα, από δω