Δεκέμβριος 29, 2010

Είμαι πολύ χαρούμενη, διότι αυτές τις γιορτές έκανα μια μικρή επανάσταση ενάντια στην οικογενειακή τυραννία που σχετίζεται με το σαβουάρ βιβρ των ημερών. Ξέρετε, του τύπου την παραμονή θα πας εδώ για τραπέζι, τα Χριστούγεννα θα επισκεφτείς αυτούς, την Πρωτοχρονιά τους άλλους κ.ο.κ. Το αποτέλεσμα αυτής της καταναγκαστικής εθιμοτυπίας είναι να καταβάλεις τεράστιες προσπάθειες προκειμένου να ικανοποιηθούν όλοι, αλλά στο τέλος μένει μια αίσθηση ότι δεν ξεκουράστηκες καθόλου, τρέχοντας πέρα δώθε και κάνοντας, με μικρές παραλλαγές, τα ίδια πράγματα με πέρυσι.

Την περασμένη βδομάδα είδα την έκθεση “Το σύμπαν της ρωσικής πρωτοπορίας” στο ΚΜΣΤ. Εκτός από τα έργα των Κλιούν, Έξτερ, Μαλέβιτς κ.α., που έχουν εκτεθεί και παλαιότερα στο μουσείο, υπάρχει στο ισόγειο ένα τμήμα με έργα του Φρανσίσκο Ινφάντε, ενώ προβάλλονται επίσης ταινίες επιστημονικής φαντασίας, με θέμα την εξερεύνηση του διαστήματος (Αελίτα κ.α.). Το γεγονός ότι κάποια έργα τα ‘χω δει κι άλλες φορές σε διαφορετικές εκθέσεις με δυσαρεστεί στιγμιαία (η πράξη της επανάληψης καθεαυτή δηλαδή), από την άλλη ωστόσο, κάποια απ’ αυτά δε χορταίνεις να τα βλέπεις, όσες φορές κι αν τα εκθέσουν!

Στο μικρό μου γραφειάκι επικρατεί το απόλυτο χάος, βιβλία έχουν καταπλακωθεί από ρούχα, σιντί και σακούλες με δώρα. Λέω να τ’ αφήσω έτσι για καμιά δεκαριά μέρες ακόμη.

Καλή χρονιά σε όλους!

Advertisements

το καθαρό βλέμμα

Δεκέμβριος 6, 2010

Θα ήθελα να κατέβω στη διαδήλωση σήμερα. Είμαι όμως εγκλωβισμένη στο σπίτι με τη μικρή που κρυολόγησε και δεν μπορούμε να πάμε ούτε μέχρι το περίπτερο. Στην ίδια κατάσταση περίπου βρισκόμασταν και δυο χρόνια πριν. Ήταν όμως τόσο ξέχειλη η οργή για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου που χωρίς δεύτερη σκέψη την πήραμε μαζί μας και κατεβήκαμε στην πορεία. Εκείνη η πρώτη διαδήλωση, η μεσημεριανή, δεν είχε πολύ κόσμο. Ίσως κάποιοι δεν το είχαν μάθει, έπειτα δε συμμετείχαν ακόμη οι μαθητές, ήταν και οι πρώτες ώρες μετά το συμβάν και τα πράγματα συνακόλουθα ήταν συγκεχυμένα. Αυτή ήταν η πρώτη διαδήλωση για τη μικρή. Δεν κράτησε πολλή ώρα, γιατί κατά τη διάρκεια μας είπαν πως είναι καλύτερα να πάρουμε το μωρό από την πορεία και να φύγουμε, καθώς  αυτά που θ’ ακολουθούσαν, μπορούσαν να είναι επικίνδυνα. Αποχωρήσαμε αμέσως. Τα πράγματα σίγουρα θα μπορούσαν να γίνουν επικίνδυνα, μια τέτοια μέρα.

Οι βδομάδες που ακολούθησαν άνοιξαν χιλιάδες μάτια που νανουρίζονταν στις σχολικές αίθουσες και τα φροντιστήρια. Όπως και οι καταλήψεις του ’91, θα στιγματίσουν τη σκέψη των εφήβων, κι αυτό θα φανεί στις ζυμώσεις στα πανεπιστήμια και τα αιτήματα στους εργασιακούς χώρους, όπου παίζονται ήδη περίεργα παιχνίδια.

Ή μήπως όχι;

Πολλές φορές σκέφτομαι ανθρώπους που γνωρίζω, ειδικά νεότερους από μένα, κι αυτό που βλέπω είναι μια στροφή στη συντηρητικότητα και σ’ έναν τρόπο ζωής εμετικά συμβατικό. Κι όταν όλο αυτό συμβαδίζει με την «επαναστατικότητα»,  δημιουργείται ένα εκρηκτικό μείγμα με απρόβλεπτες συνέπειες, κάποιες φορές κωμικοτραγικές, άλλοτε πάλι, μόνο τραγικές.

Έχω καιρό να δω έναν 20άρη με σπινθηροβόλο βλέμμα.

Ίσως φταίει η δική μου ματιά, δεν είναι πια τόσο καθαρή. Το στόμα κρύβει λέξεις. Το μυαλό αναλύει χίλιες παραμέτρους και βρίσκει δικαιολογίες. Έτσι, είτε πρόκειται για νομοτέλεια, είτε για φτηνή δικαιολογία, βλέπω πως ο σημερινός μου εαυτός απέχει αρκετά από κείνον, δέκα χρόνια νωρίτερα.

Μια τέτοια μέρα σαν τη σημερινή, όλοι έχουν μια ιστορία να διηγηθούν και κάτι να θυμηθούν. Μια τέτοια μέρα η αυτοκριτική για τις ζωές μας, είναι πιο δύσκολη.