* Gaialive, 6 Απριλίου, μαζί με b-sides και Electric Litany

motorama in thessaloniki

Οι Motorama είναι μια μπάντα που μου έκανε τρομερή εντύπωση όταν τους πρωτοάκουσα και για κάποιο λόγο δεν περίμενα να τους δω live στην Ελλάδα. Το να ανοίγουν την περιοδεία τους από τη χώρα μας, με τρεις μάλιστα συναυλίες, ήταν το πιο εκπληκτικό μουσικό νέο της χρονιάς. Και το να παίζουν με τέτοια ένταση τα κομμάτια τους, υποστηρίζοντας με τον καλύτερο τρόπο τη δουλειά τους μπροστά στο κοινό, όταν άλλα συγκροτήματα περνούν από δω για 45λεπτα live κι αρπαχτές, μ’ έκανε να νιώθω πολύ τυχερή, που παρακολούθησα την απολαυστική συναυλία τους. Κακά τα ψέματα, στο Γαία χτες πήγα κατά κύριο λόγο για τους Motorama.

Τη δουλειά των b-sides που άνοιξαν τη συναυλία, δεν τη γνώριζα, αλλά θεωρώ πως είχαν μια αξιοπρεπή εμφάνιση, ευχάριστη και κυρίως τόσης διάρκειας, όσης χρειαζόταν για να γνωστοποιήσουν – σ’ όσους δε γνώριζαν – τη μουσική τους χωρίς να κουράσουν. Άλλωστε οι καθυστερήσεις ήταν το βασικό μειονέκτημα της βραδιάς και μια μεγαλύτερη αναμονή για τους Motorama θα εκνεύριζε τον κόσμο.

Οι Electric Litany έχω την αίσθηση ότι δίχασαν το κοινό. Αυτό τουλάχιστον έβλεπα γύρω μου, δεν ξέρω κατά πόσο ήταν γενικευμένο. Κατά τη γνώμη μου, μεγάλο μέρος από την εμφάνισή τους ήταν μοναδικό, καθώς είναι μια μπάντα που δύσκολα ενδεχομένως ακούς στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο, πηγαίνοντας για τη δουλειά σου, αλλά αξίζει να δεις στη σκηνή. Ήταν αφοσιωμένοι σ’ αυτό που έκαναν και οι πειραματισμοί τους μου αρέσουν. Θεωρώ ότι οι Electric Litany σέβονται το κοινό τους, μα απευθύνονται σε λίγους. Τους εκτιμώ για έναν ακόμη λόγο, γιατί είναι ένα συγκρότημα με άποψη για τον κόσμο και την πολιτική – χτες έδωσαν το στίγμα τους αφιερώνοντας ένα τραγούδι στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας (αν δεν κάνω λάθος, εμφανίζονται μάλιστα αυτές τις μέρες στο φεστιβάλ αντίστασης στη δημιουργία ΧΥΤΑ…). Θα ήθελα να τους ξαναδώ, ξέρω όμως ότι δεν θα τους ακούσω στο σπίτι.

Για τους Motorama δεν ξέρω καν από πού ν’ αρχίσω!  Πήγα στη συναυλία με αρκετές προσδοκίες κι εκπληρώθηκαν στο έπακρο. Πραγματικά με εντυπωσίασαν,  από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό της εμφάνισής τους. Ευχαριστιούνται τη δουλειά τους και γνωρίζουν καλά, πώς να την υποστηρίξουν, έχοντας μάλιστα απόλυτη επίγνωση γι’ αυτό.  Όλα υπό έλεγχο κι όλα αυθόρμητα ταυτόχρονα. Τα τραγούδια απέκτησαν άλλη διάσταση, είχαν και ένταση και πάθος. Όποιος γνωρίζει τη δουλειά των Motorama μόνο από τα σιντί, δεν έχει ιδέα για τις δυνατότητες της μπάντας, να παρουσιάσει διαφορετικά τη μουσική της. Μου άρεσε πολύ η εκτέλεση του seventeen. Το κλείσιμο ήταν απίθανο. Η κοπέλα στο μπάσο πήρε στις πλάτες της τη μισή συναυλία. Εκπληκτική εμφάνιση, από κάθε άποψη. Ανυπομονώ να ξανάρθουν στα μέρη μας κι αναρωτιέμαι μέχρι πού είμαι διατεθειμένη να ταξιδέψω για να τους ξαναδώ.

p.s. Λόγω της συναυλίας, έχασα την πρώτη προβολή του debtocracy. Ούτε σήμερα πρόλαβα να το δω. Όλος ο κόσμος συζητά γι’ αυτό κι εγώ κοκκινίζω, λόγω άγνοιας. Το βάζω σε περίοπτη θέση, στην αυριανή  ατζέντα .