the something rain

Μαρτίου 10, 2012

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε συνδυασμό με την αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τίμησαν σήμερα την Κωνσταντίνα Κούνεβα, για το σθένος της να καταγγείλει το εργασιακό καθεστώς που επικρατεί στα συνεργεία καθαρισμού στην Ελλάδα.

Τιμή που έρχεται σε μια περίεργη συγκυρία, αν αναλογιστεί κανείς τις πιέσεις που ασκούνται από κάθε κατεύθυνση, για συρρίκνωση και καταστρατήγηση της εργατικής νομοθεσίας και για την επιβολή ενός εργασιακού μεσαίωνα.

Στην Κούνεβα βέβαια αξίζει κάθε τιμή. Λίγοι υψώνουν ανάστημα, αψηφώντας εκβιασμούς και τρομοκρατία. Φαντάζομαι πως και η ίδια θα ήταν περισσότερο χαρούμενη αν την πράξη της τιμούσαν οι εργαζόμενοι, αντλώντας έμπνευση και κουράγιο από τη στάση της, που έφερε στην επιφάνεια τα προβλήματα του χώρου εργασίας της, με τραγικές, για την ίδια, συνέπειες.

Αν έχει δείξει κάτι ο τελευταίος χρόνος, είναι πως η αντίσταση στους εκβιασμούς, μπροστά στο φόβο της ανεργίας, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Η διατήρηση της θέσης εργασίας έχει αναχθεί στο ύψιστο διακύβευμα, που νομιμοποιεί κάθε είδους «παρανομία» εκ μέρους των εργοδοτών, με τις ευλογίες πλέον και του νόμου.

Διαβάστε τη συνέντευξη της Κούνεβα, που δημοσιεύθηκε στο τρίτο τεύχος του περιοδικού ΜΟΝΟ. Απόσπασμά της θα βρείτε εδώ. Μιλά για την κρίση στη Βουλγαρία πριν και μετά το ’89, για τις ομοιότητες και τις διαφορές με την κατάσταση που βρήκε όταν ήρθε στην Ελλάδα, για σήμερα. Μόνο θαυμασμό και σεβασμό μπορεί να νιώσει κανείς γι’ αυτή τη δυνατή γυναίκα.

Δεν αντέχω άλλο τη βροχή. Θέλω να πάρω το ποδήλατο και να μείνω για ώρες κάτω από τον ήλιο, μέχρι να κοκκινίσει το δέρμα μου και να κάνουν περίγραμμα τα γυαλιά ηλίου στο πρόσωπο.

Μετά τα καλά λόγια της φίλης μου Χ., θα παρακολουθήσω στο φεστιβάλ το ντοκιμαντέρ «Απαλλοτρίωση» του Μάνου Παπαδάκη. Γυρισμένο στη Δυτική Μακεδονία, όπου αναπτύσσονται τα λιγνιτωρυχεία της ΔΕΗ, επιχειρεί να φωτίσει την εκδίωξη χιλιάδων ανθρώπων από τα σπίτια τους. Το θέμα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, παρ’ όλο που, όπως λέει και η Χ., βγαίνει σε μια δύσκολη για τη ΔΕΗ περίοδο. Έχουν προγραμματιστεί δυο προβολές, για τις 12 και 18 Μαρτίου.

υ.γ. Είναι τόσο ωραίο το νέο άλμπουμ των Tindersticks…

Advertisements

Blue Monday

Μαρτίου 2, 2012

Image

Τη Δευτέρα εκείνη το κουδούνι χτύπησε στις 9 το πρωί, όταν έπινε ακόμα τον καφέ της. Δεν περίμενε κανέναν. Δευτερόλεπτα αργότερα, ένας άγνωστος άνδρας στην πόρτα την ενημέρωνε ότι ο σύζυγός της έπαθε γαστρορραγία κι ότι βρίσκεται στο νοσοκομείο. Σάστισε. Το πρωί ήταν μια χαρά πριν ξεκινήσει για το γραφείο. Εντάξει, το είχε τσούξει λιγάκι το Σαββατοκύριακο, μα ήταν Χριστούγεννα. Δεν είχε ως τώρα προβλήματα με την υγεία του, πέρα ίσως από μερικά ανεβοκατεβάσματα της χοληστερίνης. Ο διάλογος που ακολούθησε ήταν σύντομος κι ακατάληπτος. Ο άγνωστος άνδρας της είπε ότι δε χρειαζόταν να πάρει μαζί της πιτζάμες ή βιβλιάριο υγείας. Κι εκείνη ενημέρωσε βιαστικά τη μεγάλη της κόρη κι αποχώρησε.

Διακοπές Χριστουγέννων. Σχολεία κλειστά, αγορά εορταστική, κατανάλωση. Η μικρή είχε ήδη φύγει για το κέντρο και η μεγάλη έπαιζε βαριεστημένα με τη βελόνα του ραδιοφώνου, ανάμεσα σε Κιβωτό και Παρατηρητή. Πρώτη είδηση στο δελτίο ειδήσεων ένα θανατηφόρο τροχαίο στην εθνική. Τρεις νεκροί, με όνομα κι επίθετο. Δεν ήταν λοιπόν γαστρορραγία.

Μερικές φορές ο χρόνος τρέχει με ρυθμούς καταιγιστικούς,  πράγματα εξελίσσονται γύρω σου χωρίς να το καταλαβαίνεις και μηχανικά, σαν ρομποτάκι, παίρνεις μέρος σε μια παράσταση με άδοξο τέλος. Απ’ έξω αξιοπρέπεια κι από μέσα κατάθλιψη, δύναμη με το στανιό για τα παιδιά, αγώνας. Σύντομα τα κορίτσια θα άρχιζαν να δουλεύουν για 3 κι 60 σε άχαρα γραφεία κι ανασκαφές, στην άλλη άκρη της χώρας. Παρ’ όλο που είχαν δυνατότητες, η ταπεινή σύνταξη του δημοσίου δεν έφτανε για μεταπτυχιακά και φοιτητική ντόλτσε βίτα στην Αγγλία. Οι παρέες χωρίστηκαν.

Τι έχει μείνει, πολλά χρόνια μετά; Το Pioneer κοστούμι στη ντουλάπα. Ο μαύρος χαρτοφύλακας, με τον περίεργο συνδυασμό. Οι φωτογραφίες από το τελευταίο τους ταξίδι στο Κάιρο. Τα γυαλιά του, στο δεύτερο συρτάρι.

Σε μας; Φοβία για τις προσπεράσεις στην εθνική, φοβία κάθε φορά που οι δικοί μας δεν έρχονται στην ώρα τους στο σπίτι ή όταν το τηλέφωνο χτυπάει ξημερώματα. Φοβία: μια λέξη επικίνδυνη κι αντίπαλος σκληρός, που όμως σε σκληραίνει και σένα και σε πεισμώνει.

Η απαίτηση να σε καταλάβει ο άλλος είναι δικαίως παράλογη, αφού σκοντάφτει σε εγγενείς αδυναμίες. Πώς, για παράδειγμα, να αφουγκραστεί ο άλλος την ανησυχία σου, αν οι παππούδες του έχουν πιάσει τα 90; Κάπως έτσι μετατρέπεσαι στο κτητικό τέρας που αρέσκεται να επιβλέπει τη ζωή των άλλων, με διερευνητικά τηλεφωνήματα κι εμμονή με το ρολόι, αντιστοιχίσεις λεπτών σε χιλιόμετρα και μετάφραση των καιρικών συνθηκών σε αποδεκτή (ή μη) καθυστέρηση.

Είπαμε όμως, οι φοβίες μας μας πεισμώνουν. Και ξέρουμε καλά ότι τελικά, μπορούμε να αντέξουμε τα πάντα.