Με τράβηξε που λες μέσα στη νύχτα, μέχρι την Αριστοτέλους και φορώντας μαύρα γυαλιά, ζήτησε να χορέψουμε στη μέση της Εγνατίας. Ανταποκρίθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη, παρ’ όλο που αποφεύγω τους χορούς δημόσια. Αφού ξεφαντώσαμε, βρεθήκαμε μ’ άλλα πρόσωπα σ’ ένα ελαφρώς φωτισμένο δωμάτιο. Κάθονταν όλοι οκλαδόν σ’ ένα κόκκινο χαλί και πιάσαμε κουβέντα για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε, το μάτι μου έπεσε σ’ ένα ψηφοδέλτιο. Έγραφε πάνω το όνομά μου, πριν από την υποψήφια με το ψευδώνυμο «Αλεπούδα» και μετά από κείνη που λεγόταν «Μητρικό Γάλα». Οι υπόλοιποι είχαν κανονικά ονόματα. Θύμωσα πολύ, κανείς δε με ρώτησε αν θέλω να πολιτευτώ και θα έκανα σαματά, αλήθεια, μα με ξύπνησε ο Σ. και δεν πρόλαβα να δω τη συνέχεια. Είχε πια μεσημεριάσει και το overdose εκλογών φαίνεται πως άρχισε να επηρεάζει τα όνειρά μου.

Ψήφισα, φυσικά, καθώς ανήκω κι εγώ σ’ εκείνους που θεωρούν βλακεία να απεμπολείς ένα τέτοιο δικαίωμα. Δεν υπάρχει καμία αυταπάτη ότι με τις εκλογές θα αλλάξει ο κόσμος, φαίνεται ωστόσο ότι μπορούν να δρομολογηθούν αλλαγές, μέσα κι απ’ αυτή τη διαδικασία. Όπως ορθά επισημαίνει ο Δελαστίκ, το μήνυμα αυτή τη φορά ήταν και σαφές και εκκωφαντικό. Θα ‘θελα πολύ λοιπόν ν’ ακούσω μια πειστική δικαιολογία για την αποχή, από εκείνους που συνειδητά κι όχι από βαρεμάρα ή για οικονομικούς λόγους, δεν προσήλθαν στις κάλπες. Μια εξήγηση σχετικά με τον τρόπο που αυτή η στάση εισφέρει στη διαμόρφωση μιας άλλης πραγματικότητας για τη ζωή μας.

Αν γράψω ότι δε χαίρομαι με τα ποσοστά που έλαβε ο Σύριζα, θα είναι ψέμα. Ούτε σταθερή ψηφοφόρος τους είμαι, ούτε ιδιαίτερες προσδοκίες έχω, καθώς τα φλερτ με την εξουσία αλλοιώνουν κατά κανόνα και τις ευγενέστερες ιδέες. Θέλει κότσια για να αφουγκραστείς και να υπηρετήσεις πρακτικά, τις ανάγκες της κοινωνίας. Η αλληλεγγύη και η στήριξη απαιτούν αρχίδια. Εύχομαι να τα έχει ο Σύριζα και να μην πουλήσει την κοινωνία που τον ψήφισε και κατά τα φαινόμενα θα τον στηρίξει στις «επαναληπτικές», για κομματική ιδιοτέλεια κι εκλογικά παιχνιδάκια.

Το άλλο μήνυμα της Κυριακής όμως είναι πιο σημαντικό και γροθιά στο στομάχι. 30 σχεδόν από τους 200 ψηφοφόρους που πέρασαν την Κυριακή από μπροστά μου, επέλεξαν τη Χ.Α. Με εξαίρεση 2-3, που η εμφάνιση και η συμπεριφορά τους σε προϊδέαζε για τα πιστεύω τους, οι υπόλοιποι είχαν το προφίλ του ανθρώπου της διπλανής πόρτας. Οι εκλογές αυτές απέδειξαν ότι οι ψηφοφόροι τους βρίσκονται στον κοινωνικό μας περίγυρο, στη δουλειά μας, στις σχολές μας, στην πολυκατοικία μας. Άνθρωποι που μπορούσαν να επιλέξουν ανάμεσα σε δεκάδες κόμματα, έδειξαν την αντίδρασή τους στέλνοντας στη βουλή τους ναζί. Πόσο επικίνδυνο είναι αυτό, μπορούν άραγε να το αντιληφθούν; Κι εμείς, τί κάνουμε αλήθεια;