I can’t hear you

Σεπτεμβρίου 17, 2012

Δε χρειάζεται ιδιαίτερη διορατικότητα για ν’ αντιληφθεί κανείς ότι η ανοχή της φασιστικής βίας και της υποστηρικτικής της φρασεολογίας, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε γενικευμένα πογκρόμ με δυνητικούς αποδέκτες το σύνολο της κοινωνίας.

Κι επειδή η συνδυασμένη με την αγραμματοσύνη υποκρισία ξεχειλίζει, να μη σου κάνει καμία εντύπωση όταν οι ίδιοι που βλέπουν ευκαιρίες των φασιστικών συμμοριών για εκδημοκρατισμό, ή εκείνοι που φιλοξενούν πολυσέλιδα αφιερώματα για τους παρακρατικούς στις φυλλάδες τους, θ’ απορούν και θα εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για μαχαιρώματα από 14χρονα σε πλατείες και σχολεία. Και το μαχαίρι αυτό θα το κρατούν πολλοί: οι δάσκαλοι που δε δίδαξαν, οι γονείς που επέτρεψαν στην εξαθλίωση να νομιμοποιήσει μικρούς, καθημερινούς φασισμούς, οι ανιστόρητοι, πληρωμένοι κονδυλοφόροι.

Το θέμα είναι τί κάνουμε. Εσύ. Κι εγώ.

Let live what must live

Σεπτεμβρίου 2, 2012

Πώς να τελειώσει μέσα μας το καλοκαίρι, η μαύρη άμμος, ο βυθός,

η αντανάκλαση του ήλιου μέσα στις σπηλιές

και τα εκατομμύρια αστέρια

Και πώς να χαθεί άλλωστε;

Ακόμα και στις πιο κρύες νύχτες του χειμώνα,

εκεί είναι οι σκέψεις μας.

Ας ζήσει ό,τι πρέπει να ζήσει

 κι ας να πεθάνει ό,τι πρέπει να πεθάνει, λένε

(και μάλιστα τόσο μελωδικά, που κοντεύω να το πιστέψω).

Οπότε,

καλό μας φθινόπωρο