Cheers!

Οκτώβριος 24, 2012

Στο ενυδρείο σήμερα είχαμε τα πρώτα γεννητούρια.

Εντελώς ξαφνικά εμφανίστηκαν πίσω από τις πέτρες δυο μικροσκοπικά ψαράκια και μια κατακόκκινη γαρίδα,

η τελευταία, λαθρεπιβάτισσα, λένε, ήρθε στο σπίτι μαζί με τα φυτά.

Χαρές μεγάλες. Η γάτα, βέβαια, εξακολουθεί να κοιτάζει απορημένη.

υ.γ.1 Η περιπλάνηση στα ψηφιακά αποθετήρια συνεχίζεται.

υ.γ.2 Το όριο είναι στις τρεις μπύρες, Stephen

Οκτώβρης

Οκτώβριος 15, 2012

 

Το γεροντάκι του πρώτου ορόφου περνά πολλές ώρες καθημερινά στο μπαλκόνι και διαολοστέλνει όποιον διασχίζει το δρόμο. Φυσικά δεν μου επιφυλάσσει ειδική μεταχείριση και μ’ έχει στείλει και μένα στον αγύριστο κάμποσες φορές, όπως λόγου χάρη όταν βγαίνω από την πολυκατοικία, ή κάθε φορά που ποτίζω τα λουλούδια και βρέχω την τέντα του. Αν όμως τύχει και συναντηθούμε πρόσωπο με πρόσωπο, συνομιλούμε σαν να μη συμβαίνει τίποτε, ενώ πριν λίγες μέρες που τον πέτυχα στην είσοδο και του πρόσφερα ένα κουλουράκι, κάθισε στα σκαλιά και το ‘φαγε με γελαστά μάτια σαν μικρό παιδί, που λαχταρά λιχουδιές και φροντίδα.

Ο γιος του μένει επίσης στην πολυκατοικία μας. Τον επισκέπτεται τα μεσημέρια για λίγα λεπτά, για να του αφήσει το φαγητό του. Άλλο χρόνο δεν του αφιερώνει, έχει κι εκείνος τα δικά του προβλήματα. Σε κάθε ευκαιρία όμως, αν τύχει και πιάσεις κουβέντα μαζί του, απευθύνει το ρητορικό ερώτημα  «ξέρεις τι είναι να έχεις έναν συνταξιούχο στην οικογένεια τη σήμερον ημέρα;»

Φυσικά όλοι ξέρουν. Ένας συνταξιούχος στην οικογένεια σήμερα, ισοδυναμεί μ’ ένα πορτοφόλι που περιέχει 500 ευρώ, μπόνους στον κουτσουρεμένο μισθό ή στο επίδομα ανεργίας. Όπως και να το κάνουμε, είναι μεγάλη υπόθεση.

Αν πάθει κάτι το γεροντάκι του πρώτου, για την πεντακοσάρα θα κλαιει περισσότερο ο γιος του, παρά για την απώλεια του πατέρα του.

Θα μου πεις τώρα, γιατί στα γράφω όλ’ αυτά;

Καταρχήν διότι έχω την αίσθηση πως αυτός ο χρόνος θα είναι δύσκολος για το γεράκο του πρώτου. Η υγεία του είναι κλονισμένη,  οι κοινωνικές παροχές ανύπαρκτες και πολύ σύντομα θα κάθεται στη βεράντα κουκουλωμένος με την κουβέρτα και μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι και θα βρίζει ακόμα περισσότερο, την κακή του τύχη και τον κόσμο όλο. Κάποτε είχε να ελπίζει σ’ ένα σύστημα πρόνοιας, που εγγυάται ένα ελάχιστο όριο βιοτικού επιπέδου. Πού να φανταστεί ότι  θα έρθει η μέρα που θ’ αδυνατεί να ζεστάνει το σπίτι του; Ή ότι το παιδί του έχει στεγνώσει από κάθε συναίσθημα και τον βλέπει σαν τραπεζικό λογαριασμό; Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, η άνοια μοιάζει μ’ ευλογία.

Οι υπόλοιποι ένοικοι παλεύουν με τα δικά τους τέρατα.

 Κι εγώ με τα δικά μου.

Αυτό το βρώμικο πέπλο της παράνοιας που έχει στοιχειώσει κάθε έκφανση της καθημερινής ζωής, δεν αποτινάσσεται με τίποτα. Μαγειρεύεις και παράλληλα σκέφτεσαι ότι αποτελείς μέρος ενός πειράματος με προδιαγεγραμμένη αποτυχία. Βγαίνεις βόλτα και φαντάζεσαι ότι κάποιος μπορεί να σου κλείσει το στόμα και να σου απαγορεύσει να μιλήσεις, επειδή θεωρεί τα λόγια σου ανήθικα. Δύσκολα έρχεται ο ύπνος το βράδυ. Ο Σ. λέει ότι τα πράγματα είναι οριακά. Ότι δε θ’ αργήσει να υπάρξει αντίδραση, γιατί δεν μπορεί να ηττηθεί η λογική. Ότι στο επίκεντρο είναι ο άνθρωπος, όσο κι αν προσπαθούν να μας επιβάλουν το αντίθετο.

Έτσι πρέπει να είναι.

It’s getting colder

Οκτώβριος 5, 2012

Στη χώρα μου το άσπρο έχει γίνει μαύρο. Ολοένα και περισσότερα μάτια θολώνουν. Μυαλά υποτάσσονται στα ψεύδη των μέσων. Άνθρωποι στα όρια της ανέχειας αντιμετωπίζονται ως εγκληματίες. Διεκδικούν αυτό που τους ανήκει και εισπράττουν πληγές στο κεφάλι. Παιδιά διαπομπεύονται και βασανίζονται. Το τεκμήριο της αθωότητας ισχύει μόνο για τους πολιτικούς. Κάποιοι ματώνουν και άλλοι θησαυρίζουν. Πολλοί ματώνουν και λίγοι θησαυρίζουν. Περίεργοι πλουτισμοί. Όχι παράνομοι ή αδικαιολόγητοι, αλλά περίεργοι. Νέα ήθη. Φασίστες μετέχουν σε επιτροπές κατά του ρατσισμού.

Δεν μπορεί, πρέπει να ζούμε σε άλλη πραγματικότητα.

Έξω έχει 30 βαθμούς. Αλλά κάνει πολύ κρύο.