…πρέπει και να τους πολεμάς (σύνθημα σε τοίχο)

Από τη Φαρμακόγλωσσα Κίρκη αντιγράφω το παρακάτω κείμενο του Γκαίμπελς που δημοσιεύθηκε το 1928 στην εφημερίδα Der Angriff. Παραλληλισμοί με εγχώρια κοινοβουλευτικά εκτρώματα είναι επιβεβλημένοι.

«Θα μπούμε στο Ράιχσταγκ για να εφοδιαστούμε από το οπλοστάσιο της δημοκρατίας με τα όπλα της. Θα γίνουμε βουλευτές για να εξουδετερώσουμε το πνεύμα της Βαϊμάρης χρησιμοποιώντας το ίδιο.
Εάν η δημοκρατία είναι τόσο ηλίθια ώστε να μας δώσει το ελεύθερο, και μάλιστα και βουλευτική αποζημίωση για αυτό, είναι θέμα δικό της. …
Κάθε νομικό μέσο μας είναι ευπρόσδεκτο για την ανατροπή των σημερινών καταστάσεων. Εάν πετύχουμε στις εκλογές να βάλουμε εξήντα έως εβδομήντα αγκιτάτορες του κόμματος στα διάφορα κοινοβούλια, μελλοντικά το ίδιο το κράτος θα εξοπλίσει και θα υποστηρίξει οικονομικά τον αγώνα μας. …
Και ο Μουσολίνι είχε μπει στο κοινοβούλιο. Κι όμως δεν άργησε να οργανώσει την πορεία προς τη Ρώμη. …
Ερχόμαστε ως εχθροί! Όπως ο λύκος που πέφτει σε κοπάδι προβάτων, έτσι ερχόμαστε. Τώρα δεν είστε πλέον μεταξύ σας! Και δε θα έχετε μεγάλη χαρά με εμάς!»

Απ’ ό,τι φαίνεται, η κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν έχει κανένα πρόβλημα με την εξύμνηση των δικτατορικών καθεστώτων. Θα μου πείτε βέβαια, εδώ ανέχεται την πίστη στα λόγια του Φίρερ, που μπορεί να οδηγεί και σε ανάληψη ανάλογης δράσης. Ξέρουμε. Θα περιμένουμε την έκβαση των εισαγγελικών παρεμβάσεων και τις κριτικές για τα βίντεο που στέλνονται στη Δικαιοσύνη.

 Το παρακάτω αποσπάσμα από το βιβλίο του Δ. Ψαρρά με τίτλο «Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής», εκδ. Πόλις (σελ. 37-38) φωτίζει σκοτεινές πτυχές της «αρθρογραφίας» του βουλευτή επικρατείας, που έβγαλε τη σημαία των συνταγματαρχών χτες στην Κρήτη.

«…  Ο Παππάς, ο οποίος σήμερα είναι βουλευτής της Χρυσής Αυγής, θα γράψει το 1983 για την επέτειο της πτώσης του ναζισμού έναν ύμνο στον Χίτλερ: «Ο Φίρερ του Γερμανικού Ράιχ, αυτός ο οραματι­στής της Νέας Ευρώπης και η Εύα Μπράουν θα αυτοκτονήσουν στις 15:30 της 30ής Απριλίου 1945. Την ίδια μέρα, 30 Απριλίου μετά από 38 χρόνια εμείς οι Έλληνες Εθνικοσοσιαλισταί θα στα­θούμε προσοχή χαιρετώντας με τον αιώνιο χαιρετισμό και θα κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή. Στις καρδιές μας φουντώνει η πί­στη στα λόγια του Φίρερ «σε μια-δυο γενεές θα μου αποδοθεί δίκαιοσύνη». Στις καρδιές μας φουντώνει η πίστη στη Νίκη. Η Νίκη θα είναι δική μας. Νίκη που θα σημάνει την εθνικοσοσιαλιστική κοσμογονία και την συντριβή του δηλητηριαστή όλων των λαών: του διεθνή Ιουδαϊσμού. 30 Απριλίου 1945 – 30 Απριλίου 1983. Ο αγών συνεχίζεται. Το μέλλον μάς ανήκει».

(Παραπομπή του συγγραφέα: Χρήστος  Η. Παππάς, «Αναφορά σε μια μεγάλη επέτειο»  Χρυσή Αυγή τχ. 10, Μάιος-Ιούνιος 1983, σ. 22).
Συνεχίζω την ανάγνωση του βιβλίου με μεγάλο ενδιαφέρον. Στο μεταξύ, το μόνο που κάνουν κάποιοι είναι να μιλούν για τα δυο άκρα, συγχέοντας τις βούρτσες με κάτι άλλο.

Advertisements

Ο μετανάστης που βρέθηκε βαριά κακοποιημένος και αλυσοδεμένος στη Σαλαμίνα κι οδηγήθηκε ακολούθως στη Διεύθυνση Αλλοδαπών προκειμένου ν’ απελαθεί, αφέθηκε τελικά ελεύθερος, για ανθρωπιστικούς λόγους. Προφανώς και κινητοποιήθηκε το υπουργείο επειδή το θέμα πήρε μεγάλες διαστάσεις, όχι από τα τηλεοπτικά κανάλια που, με ελάχιστες εξαιρέσεις, το υποβάθμισαν για κάμποσες μέρες, αλλά εξαιτίας της καταδίκης της επίθεσης από τον Πρέσβη της Αιγύπτου, που παραχώρησε συνέντευξη τύπου στα διεθνή ΜΜΕ. Κι ενώ όλοι οι θύτες αφέθηκαν ελεύθεροι (με ποιο σκεπτικό, άραγε;) ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες βγαίνουν στην επιφάνεια σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα: λ.χ. ότι ο φούρναρης διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος με συνδυασμό που υποστήριζε η Ν.Δ., ο δε γιος του έχει σχέσεις με τη ΧΑ. Τελοσπάντων, αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά πια.

Νομίζω ότι όποιος έχει διαβάσει στις εφημερίδες τις περιγραφές των σωματικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων που υπέστη ο Αιγύπτιος, έχει οπτικοποιήσει κάθε λέξη του και οι εικόνες αυτές δε βγαίνουν από το μυαλό του με τίποτα.

 Κακώς όμως πέφτουμε από τα σύννεφα. Βασανιστήρια στη χώρα μας συμβαίνουν γιατί οι αρχές και η κοινωνία το επιτρέπουν, ενώ η δικαιοσύνη στην καλύτερη περίπτωση δε διευκολύνει τη διαλεύκανση και στη χειρότερη φαίνεται απρόθυμη να λειτουργήσει αποτελεσματικά. Γρήγορα ξεχάστηκαν οι βασανισμοί στη Μανωλάδα, η υπόθεση Zontul, το γεγονός ότι η χώρα καταδικάζεται από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για τις ανεπαρκείς έρευνες και τις δυσανάλογα μικρές ποινές που επιβάλλονται, σε σχέση με τις αξιόποινες πράξεις. Τελικά ο κάθε νοικοκύρης που σοκαρίστηκε από τις βάναυσες εικόνες στη Σαλαμίνα, θα πρέπει να αναρωτηθεί ποια είναι η δική του συμβολή στη νομιμοποίηση και την εκδήλωση αυτών των συμπεριφορών, γιατί σ’ αυτή τη νομιμοποίηση στηρίζονται και πολλαπλασιάζονται σαν τα μικρόβια.

Ελπίζω να δοθεί άσυλο ή προσωρινή άδεια παραμονής, για να καταθέσει στη δίκη ο Αιγύπτιος. Πολύ φοβάμαι όμως ότι μετά από 4-5 αναβολές (κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων) και το ψυχολογικό και οικονομικό βάρος που αυτές συνεπάγονται, οι αποδείξεις θα ξεθωριάσουν πολύ και το μόνο που θα μείνει θα είναι ένα νούμερο στο πινάκιο.