Οκτώβριος 6, 2009

silk sky

Το τηλέφωνο χτύπησε στις 5.30 ακριβώς. Ήταν η υπηρεσία αφύπνισης του ξενοδοχείου. Ούτε τρεις ώρες δεν είχα κοιμηθεί και μετά βίας άνοιγαν τα μάτια μου. Ποιος ξέρει τί ώρα θα γυρίζαμε πίσω. Λίγο νερό στο πρόσωπο, μεηκ απ στα γρήγορα, τα ρούχα της «δουλειάς» και μια στίβα από βιβλία, εγκυκλίους κι αποφάσεις παραμάσχαλα. Ξύπνησα επιτέλους όταν άνοιξα το ράδιο στ’ αμάξι. Δυνάμωσα την ένταση στο graffiti των maximo park, πήρα βαθιές ανάσες και περίμενα το Σ. να φέρει τους καφέδες.

Στη διαδρομή δεν πίστευα στα μάτια μου. Απέραντη κοιλάδα, απουσίαζαν τα φώτα της πόλης κι έβλεπες τον ορίζοντα χιλιόμετρα μακριά. Το φεγγάρι ανάμεσα στα σύννεφα σου έκοβε την ανάσα. (Θεέ μου, πόσο καιρό έχω να το δω αυτό… χρόνια…). Μετά από κανα μισάωρο φτάσαμε. Η αίθουσα στο σχολείο ήταν παγωμένη και μύριζε άσχημα από τις τουαλέτες που βρίσκονταν δίπλα. Αραδιάσαμε το χαρτομάνι πάνω στα θρανία και περιμέναμε. Η εφορευτική μας έστησε. Εμφανίστηκε μόνο μια κοπέλα, αγρότισσα, που ζήτησε να κάνει «κάτι εύκολο, γιατί δεν τα καταφέρνει σ’ αυτά» κι ένας μεσήλικας κρυψίνους συνταξιούχος, που έδειχνε τη δυσαρέσκεια του κάθε φορά που τον ρωτούσες οτιδήποτε. 7.05 αρχίσαμε. Κόσμος ερχόταν κι έφευγε, άλλοι σκυθρωποί, άλλοι βαρεμένοι, σε κάποιους λίγους διέκρινες την ελπίδα στη ματιά τους, ελπίδα ότι έρχεται η μεγάλη αλλαγή. Οι ώρες περνούσαν αργά. Όταν σηκώσαμε κεφάλι, είχε πια νυχτώσει.

Η ανθρωπογεωγραφία της πόλης: η μεγάλη πλειοψηφία άντρες, οι περισσότεροι άνω των τριάντα, μητέρες νεαρής ηλικίας, πολλοί ηλικιωμένοι, πολλοί στρατιωτικοί. Ένας τέτοιος, απόστρατος, εμφανίστηκε σαν εκπρόσωπος κόμματος (ξέρετε ποιού) και μας ζάλιζε με τις ιστορίες του, που κανέναν δεν ενδιέφεραν, μέχρι τη στιγμή που πέταξε την «είδηση»:  όταν ήταν εν ενεργεία, λέει, η μονάδα του τους έστελνε όλους να ψηφίσουν στις εκλογές στο νομό Ροδόπης, για να μην εκλεγεί μουσουλμάνος βουλευτής … κάτι που έγινε, βέβαια, και τους κλόνισε βαθιά, σαν κάτι που θα ροκάνιζε την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην περιοχή. (το arnitiko ίσως τα διηγηθεί εκτενέστερα όλ’ αυτά, ξέρω πως το θέλει δηλαδή, αν βρει λίγο χρόνο απ’ τη δουλειά που τον καταπίνει).

Τα υπόλοιπα, μάλλον σας αφήνουν αδιάφορους. Εγώ όμως θα θυμάμαι, πως όταν επιστρέφαμε, μετά από 18 ώρες δουλειάς, το φεγγάρι ήταν εκεί ψηλά κι ο ουρανός ασημένιος – αλήθεια, πόσο καιρό έχετε να το δείτε αυτό;