Τα Plattenbauten, ένα από τα απομεινάρια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, είναι τεράστιες πολυκατοικίες που αποτελούνται από προκατασκευασμένες πλάκες, τοποθετημένες η μια πάνω στην άλλη, για κάλυψη των στεγαστικών αναγκών των πολιτών. Στη δεκαετία του ’60 χτίστηκαν πολλά κτίρια αυτού του τύπου στο Βερολίνο, αντιπροσωπεύοντας μια ισχυρή ρεαλιστική προσέγγιση στο ζήτημα της στέγασης, ενώ αποτέλεσαν μια οικονομική λύση στα διογκούμενα προβλήματα εξεύρεσης κατοικίας. Σαν κτίρια είναι μάλλον άχαρα και σήμερα πολλά απ’ αυτά έχουν γκρεμιστεί ή παραμένουν κενά, αλλά μπορούν να έχουν, υπό προϋποθέσεις, ένα σημαντικό πλεονέκτημα: καταπληκτική θέα. Σ’ ένα τέτοιο Plattenbau λοιπόν θα μείνω κι εγώ σε μερικές εβδομάδες, απολαμβάνοντας τη θέα του Βερολίνου από τον 16ο όροφο. Και για το λόγο αυτό, είμαι κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένη.

Στον ελεύθερο χρόνο μου ψαρεύω πληροφορίες στο ίντερνετ για την καθημερινότητα και τις συνήθειες των ανθρώπων στη Γερμανία πριν την πτώση του τείχους και σκέφτομαι πόσο διαφορετικός ήταν ο κόσμος μερικές δεκαετίες πριν. Καταστάσεις που οι σημερινοί έφηβοι δεν μπορούν καν να διανοηθούν, ενώ οι 30άρηδες και κάτι ανασύρουν με δυσκολία από τη μνήμη τους φευγαλέες εικόνες, ενδεικτικές του κλίματος της εποχής. Κι εδώ στη γειτονιά μας, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα: πριν μερικές μέρες, στην εκπομπή Balkan Express της ΕΡΤ3 (που μ’ αρέσει παρεμπιπτόντως πολύ), νεολαίοι της Σλοβενίας προσπαθούσαν να εξηγήσουν ότι απολαμβάνουν σήμερα ελευθερίες που στερήθηκαν οι γονείς τους, σ’ ένα όμως κατά τ’ άλλα, επίσης άδικο σύστημα, που γεννά διαφορετικά αδιέξοδα.

Έξω χιονίζει και στο πιεστικό πρόγραμμα των επόμενων εβδομάδων, ο καφές είναι ο καλύτερός μου φίλος. Κάθε βράδυ, όταν μαζευόμαστε όλοι στο σπίτι, βάζουμε την κούραση πάνω στο τραπέζι και διηγούμαστε τις ιστορίες μας- άλλες αδιάφορες, άλλες ενδιαφέρουσες, κάποιες, μοναδικές.

Advertisements