Αλίντα Δημητρίου: Η ζωή στους βράχους

Η ταινία  “Η ζωή στους βράχους” της Αλίντας Δημητρίου αναφέρεται στις γυναίκες της Εθνικής Αντίστασης, μιας κοινωνικής ομάδας “χωρίς φωνή”, αφού ο ρόλος τους  αποσιωπάται και δε βρίσκει το χώρο που του αρμόζει, στα βιβλία της επίσημης ιστορίας. Τριάντα τρεις γυναίκες περιγράφουν τις διώξεις και τα βασανιστήρια που υπέστησαν, αυτές και οι οικογένειές τους, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας. Η ταινία αποτελείται από δυο μέρη. Στο πρώτο οι πρωταγωνίστριες απαντούν για ποιούς λόγους πήγαν στο Δημοκρατικό Στρατό, ενώ στο δεύτερο μέρος μιλούν γυναίκες που βρέθηκαν στην εξορία, για τα βασανιστήρια και τις συνθήκες διαβίωσης εκεί.

Η ταινία είχε προβληθεί στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης νωρίτερα αυτή τη χρονιά και αυτές τις μέρες προβάλλεται σε κινηματογράφους στην Αθήνα.

Αναζητήστε το τρέηλερ.

November 1989

Μου άρεσε το άρθρο της Αν Μακ Ελβόι για το περιοδικό Time, που δημοσιεύθηκε χτες στο Βήμα της Κυριακής, για την πτώση του τείχους του Βερολίνου. ” Με το πρώτο φως της ημέρας, οι Γερμανοί άρχισαν να διασχίζουν το Τείχος, οι πρώτοι από αυτούς φορώντας ακόμη τις πιτζάμες τους, σαν υπνοβάτες της Ιστορίας … Κάποιος από τη γειτονιά έφερε ποτήρια και τα γέμισε με βότκα και κομμάτια από το Τείχος, αντί για παγάκια…” Τί μέρες, για να τις ζει κανείς, το Νοέμβριο του 1989.

No matter…

No matter what we say,
no matter what we think,
we will never, will never leave this room.
What are we going to do about this?

Νυχτερινός διάλογος

Το βράδυ, πίνει το γάλα της στην αγκαλιά μου.

Είναι η φωλιά της, λέει.

Κάθε λίγο σηκώνει τα μάτια και με κοιτάζει. Έπειτα, μου χαϊδεύει το μάγουλο.

- Σ’ αγαπώ πολύ

- Κι εγώ σ’ αγαπώ, μαμά. Σε γιατρεύω!*

(*σε λατρεύω)

Happiness

Βέτο (στην άγνοια και την παραπληροφόρηση)

Κάποτε στη Γουμένισσα, ψάχνοντας για ταβερνείο για να χορτάσουμε την πείνα μας, περάσαμε δίπλα από ένα εγκατελειμμένο οικόπεδο στο κέντρο της πόλης, που είχε ένα μοναδικό χαρακτηριστικό. Πέρα από τ’ αγριόχορτα και τα πεταμένα μπάζα και σκουπίδια, το οικόπεδο ήταν γεμάτο εφημερίδες, μέσα στις σκισμένες σακούλες τους, από τις οποίες είχε αφαιρεθεί ό,τι ενδιέφερε τον «αναγνώστη»: το dvd με την τσόντα. Στο οικόπεδο ήταν καμιά δεκαριά τέτοιες εφημερίδες, εντελώς άθικτες … πιθανότατα ούτε το πρωτοσέλιδο δε θα ‘χαν διαβάσει, όσοι τις αγόρασαν. Οι περισσότερες, ήταν το «Πρώτο Θέμα» (την περίοδο εκείνη δεν τα ΄χαν σπάσει ακόμη Θέμος και Μάκης κι απολάμβαναν το θρίαμβο του εκδοτικού τους εγχειρήματος).

Κανά δυο φορές την πήραμε στο σπίτι αυτή την εφημερίδα και διαβάστηκε μέσα σ’ ένα μισάωρο. Εμένα δε μ΄ άρεσε καθόλου, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία έχει αντίθετη γνώμη, βέβαια. Ίσως επειδή παραδοσιακά αγοράζαμε την Ελευθεροτυπία, αν και η παράδοση αυτή θα ΄πρεπε να ξεπεραστεί εδώ και καιρό, με τέτοια χάλια που έχει κι εκείνη.

Κι όμως, θυμάμαι περιόδους, μεταξύ 95-97, που αγόραζα κάθε μέρα Ελευθεροτυπία με το μικρό μου χαρτζιλίκι κι έπειτα, στην καθημερινή και καθιερωμένη μας μάζωξη στο Ματζέστικ, συζητούσαμε επί ώρες με τις φίλες μου, τι έγραψε ο Μαρνέλλος, γιατί τα λέει έτσι ο  Φακατσέλης, πώς κλείνει ο Τριάντης, τι γράφει η  Σωτήρχου, η Ελιζαμπέτα  και πάει λέγοντας. Στο τέλος μας την έπεφταν οι τρελλόγεροι οι ιδιοκτήτες του Ματζέστικ, ιδίως εκείνος με τη βέσπα, λέγοντας να πάμε να φύγουμε, δεν έχουμε σπίτια κι άλλες δουλειές ή διαβασματα κτλ… (τι τρέλλα κι αυτή, να σε βρίζουν και την επόμενη μέρα να ξαναπάς στο καφενείο ε… τη βρίσκαμε πολύ πάντως με τα εκατέρωθεν βρισίδια…) Τις εποχές εκείνες, πολύς κόσμος διάβαζε εφημερίδες, σε καθημερινή βάση, χωρίς μάλιστα να δίνουν cd, περιοδικά, dvd… Κανείς μας δεν είχε τότε ίντερνετ. Ούτε οι εφημερίδες βέβαια, είχαν παρουσία εκεί.

Χτες αγοράσαμε από περιέργεια το veto, να δούμε τι παίζει και μ’ αυτό, αλλά τα πράγματα πια είναι πολύ χειρότερα απ’ όσο φαντάστηκα…Αρθρογραφεί όλη η ιντελιγκέντσια της ελληνικής tv, το αστυνομικό ρεπορτάζ είναι δαιμόνιο κι αποκαλυπτικό, έμαθα τι κάνουν οι καλόγριες στα αμαρτωλά μοναστήρια, πώς οργανώνονται οι αναρχικοί για να κάψουν την Αθήνα το Δεκέμβρη, για τα εννιασέλιδα οδηγιών νομικής βοήθειας που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο για  περιπτώσεις συλλήψεων και προσαγωγών, για τη σιλικόνη, το σταρχιδισμό κ.α. Οκ. Νιώθω πλήρως ενημερωμένη…

Τελικά μπορεί η τηλεόραση στο σπίτι ν’ αποτελεί διακοσμητικό στοιχείο -και μάλιστα της κακιάς ώρας- στο σαλόνι, αλλά και οι εφημερίδες τελευταία έχουν πέσει πολύ στην υπόληψη μου. Ζητάω άραγε πολλά; Μήπως ζητάω λίγα, ένα minimum ας πούμε αξιόπιστων και καλογραμμένων ειδήσεων, για θέματα που έχουν επιπτώσεις στην καθημερινότητα και το μέλλον μου, χωρίς φανφάρες, σχόλια που αποπροσανατολίζουν, αντιγραφές και κατευθυντήριες γραμμές από μυστήριους κύκλους;

Άραγε οι δημοσιογράφοι είναι ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα της δουλειάς τους; Με τί όνειρα ξεκινούν (όσοι έχουν απ’ αυτά, γιατί πρέπει να ‘χεις αρχίδια για να ‘σαι ονειροπόλος) και πόσο γερό στομάχι θέλει για να χωνέψεις την ιδέα ότι τα όνειρα σου συνθλίβονται, στο βωμό του ανταγωνισμού και του κέρδους;

Πολλές εφημερίδες, λίγοι αναγνώστες… Υπάρχει άραγε μονάδα μέτρησης της παρεχόμενης ενημέρωσης;

Imaginative

*taken from fuck.androids

 

Every child is an artist.

The problem is how to remain an artist, once we grow up.

Pablo Picasso

Οι Berlin Brides στο tram21

Πριν από μερικές μέρες κάναμε μια σύντομη διαδικτυακή συνέντευξη με μια ελπιδοφόρα και πολυαγαπημένη για το tram21 μπάντα, τις Berlin Brides. Αυτή την περίοδο ηχογραφείται ο δίσκος τους, που αναμένεται με ανυπομονησία από το μουσικόφιλο κοινό. Με χαρά σας παρουσιάζω τη συνέντευξη.

Πρόσφατα το γκρουπ σας συμπλήρωσε δυο χρόνια ζωής. Με ποιες προσδοκίες ξεκινήσατε το 2007 και σε ποιο βαθμό έχουν εκπληρωθεί;

«Ξεκινήσαμε θέλοντας  να παίξουμε πολλά λάιβ (εντός και εκτός Ελλάδας), να βγάλουμε δίσκο και να γράφουμε μουσική με αμείωτο ενθουσιασμό και έμπνευση. Αυτή την εποχή ετοιμάζουμε το δίσκο μας και γράφουμε μουσική για μια ταινία. Από συναυλίες και ενθουσιασμό πάμε καλά!»

Πώς επιλέγετε τη θεματολογία των τραγουδιών σας; Θέλετε να προκαλέσετε με τους στίχους σας, ή απλά τραγουδάτε για μικρά ένοχα μυστικά, που κρύβουμε όλοι μέσα μας;

«Δεν ήταν πρόθεση να προκαλέσουμε, οι στίχοι βγήκαν πηγαία. Ούτε έχουμε «μικρά, ένοχα, μυστικά», έχουμε απενοχοποιηθεί καιρό τώρα από μικροαστικές συμβάσεις. Μιλάμε για πράγματα που συμβαίνουν σε μας και τους φίλους μας, με μια αυτοσαρκαστική/ειρωνική ματιά. Δε μας αρέσει να μεμψιμοιρούμε και να αυτοοικτιρόμαστε.»

Θέλετε να μας πείτε δυο λόγια για τις συμμετοχές σας στο Athens Pride και το Αντιρατσιστικό φεστιβάλ; Φαντάζομαι πως ήταν προϊόν συνειδητής πολιτικής στάσης κι επιλογής, με σκοπό τη διάδοση κάποιων μηνυμάτων…

«Όπως τα λες. Παίζουμε για να δώσουμε ένα μήνυμα ενάντια στο ρατσισμό, κοινωνικό ή φυλετικό. Με αφορμή τις συναυλίες  μας, θέλουμε να αφυπνίσουμε τη συνείδηση του κόσμου και για άλλα θέματα που μας απασχολούν, όπως αλληλέγγυο εμπόριο, αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι, κ.α.»

Θεωρείτε πως η κοινωνία στην Ελλάδα είναι συντηρητική και υποκριτική; Αλλάζει άραγε κάτι προς το καλύτερο; Πώς βλέπετε το μέλλον;

«Είναι και συντηρητική και υποκριτική. Υπάρχει μια επίφαση ελευθερίας, αλλά ο ρατσισμός, η ομοφοβία, η παραβίαση προσωπικών δεδομένων και οι ταξικές διαφορές είναι στο φόρτε τους. Και το μέλλον προβλέπεται ζοφερό, αν δεν κάνουμε όλοι κάτι γι’αυτό.»

Ποιες οι εντυπώσεις σας από τη συμμετοχή σας σε ξένα φεστιβάλ; Η εμφάνισή σας στο Offset, πριν μερικές μέρες, προκάλεσε πολύ θετικά σχόλια και κριτικές…

«Μας ενθουσίασε που μας επέλεξαν ανάμεσα σε 2000 συγκροτήματα χωρίς να στείλουμε καν demo, αφού μας είδαν να παίζουμε στο Buffalo bar, καλεσμένες από το περιοδικό Artrocker. Η ατμόσφαιρα του φεστιβάλ ήταν υπέροχη και η ανταπόκριση του κοινού ήταν αναπάντεχη, αν σκεφτεί κανείς ότι μας έβλεπαν για πρώτη φορά: μας έκαναν encore, ζητούσαν το demo μας, έγραψαν για μας σε blogs, μουσικά sites, forums…»

Θα ΄θελα πολύ να μου περιγράψετε τα συναισθήματά σας στη σκηνή…

«Ενθουσιασμός, αδρεναλίνη, θετική ενέργεια από το κοινό.»

Γενικά πώς σας φαίνεται ο συναυλιακός χάρτης στην Ελλάδα; Πώς σας υποδέχεται το κοινό στην επαρχία;

«Πέρισυ είχαμε ήδη κάνει μερικές συναυλίες εκτός Αθήνας (Βόλο, Ιωάννινα, Ναύπλιο, Λάρισσα, Θεσσαλονίκη) αλλά με το Velvet Bus γυρίσαμε σχεδόν όλη την Ελλάδα. Είδαμε όλων των ειδών τις αντιδράσεις, μισοάδειους χώρους ή ασφυκτικά γεμάτους, ενθουσιασμό ή αμηχανία. Είναι πρόκληση για μας να εμφανιζόμαστε σε καινούριο κοινό, που πιθανόν να μην ξέρει καν τι μουσική παίζουμε. Σχεδιάζουμε να ξανακάνουμε περιοδεία μόλις βγάλουμε το δίσκο μας.»

Τί κάνουν οι Berlin Brides, όταν δεν παίζουν μουσική;

«Φυτοζωούν! Κινούνται μεταξύ μίζερων δημοσίων υπηρεσιών, εκπαιδευτικών προγραμμάτων, κινηματογραφικών φεστιβάλ, γυρισμάτων ταινιών…»

Στις εκλογές της 4^ης Οκτωβρίου, ψηφίσατε; (γέλια)

«Φυσικά. Δεν αφήνουμε τέτοια θέματα στην τύχη.»

(photo credit Maria Hatzakou)

Ρακομελάκι

Για δυο άτομα

2 ποτηράκια ρακί

μέλι (υπολογίστε 1-2 κουταλάκια για κάθε ποτήρι)

μερικά γαρύφαλα

1 ξυλάκι κανέλα

Αφού πάρει μια βράση, πίνεται ζεστό (το ξέρετε φαντάζομαι)

Εμένα με προμήθευσε μ’ ένα μπουκάλι η φίλη μου η Λ. από την Κρήτη, να ‘ναι καλά εκεί που βρίσκεται.

In Memoriam, Margaret Thatcher

Το cd player πήρε φωτιά τις προηγούμενες μέρες. Λίγο η νοσταλγία των μαθητικών μας χρόνων, λίγο το γεγονός πως οι αντιεξουσιαστές έγιναν κυβέρνηση, είπαμε με το arnitiko να κάνουμε μια μικρή επανάληψη στο Anarchy των Chumbawamba. Πολλοί από σας έχετε μεγαλώσει με τους Chumba, για τους μικρότερους που δεν τους ξέρουν ενδεχομένως, να σημειώσω πως πρόκειται για μεγάλη παράλειψη, για να μην πω έγκλημα κατά της μουσικής.

Όλ’ αυτά δε θα σας τα ανέφερα υπό άλλες συνθήκες, έλα όμως που διάβασα νωρίτερα πως σαν σήμερα, το 1925, γεννήθηκε η Μάργκαρετ Θάτσερ, μητέρα του νεοφιλελευθερισμού και πολέμιος των εργατικών συνδικάτων στην Βρετανία. Υπάρχουν λίγοι πολιτικοί που προκαλούν ακραία συναισθήματα στους πολίτες και η Θάτσερ είναι σίγουρα μια απ’ αυτούς. Αν έκανε κάτι καλό αυτή η γυναίκα, αυτό ήταν η έμπνευση που έδωσε στον Κεν Λόουτς για να γυρίσει κάποιες ταινίες του, όπου με ρεαλισμό αποτυπώνει την ασφυκτική κατάσταση που βίωνε η εργατική τάξη και η τάξη των ανέργων στη Βρετανία, ως αποτέλεσμα της οικονομικής της πολιτικής. Επί σειρά ετών τα ντοκιμαντέρ και οι ταινίες του Λόουτς δε χρηματοδοτούνταν, διότι απεικόνιζαν τις δυσμενείς συνθήκες στις οποίες είχαν περιέλθει μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, κάτω από τη λαίπαλα των νεοφιλελεύθερων αρχών που μετάλλαξαν μέσα σε μια δεκαετία τις κοινωνικές δομές στην Αγγλία.

Οι Chumbawamba ανήκουν στους πολέμιους της Σιδηράς Κυρίας και φέτος τον Απρίλιο έβγαλαν ένα ep  με τίτλο “In Memoriam, Margaret Thatcher”. Το ep αυτό είναι έτοιμο αλλά δεν έχει δοθεί ακόμη στην κυκλοφορία. Όσοι ενδιαφέρονται, μπορούν να το παραγγείλουν έναντι του ποσού των πέντε στερλινών, και θα το λάβουν στο σπίτι τους την «ένδοξη» μέρα του θανάτου της Μάργκαρετ. Τότε που θα κυκλοφορήσει κι επίσημα δηλαδή… «  It may happen next month, it may happen in five years, but by ordering now you can rest easy in the knowledge that you’ve put a down-payment on a small and perfectly-formed segment of the celebrations…»

Happy birthday, Margaret