Σήμερα

Η Laetitia Sadier από τους  Stereolab και τους Monade εμφανίζεται σόλο απόψε στην πόλη. Δεν είναι μόνο η εκπληκτική της φωνή και οι απίθανες συνθέσεις των δυο αυτών συγκροτημάτων (που δυστυχώς αποτελούν παρελθόν), αλλά κυρίως οι θέσεις που πρεσβεύουν για τη μουσική και την κοινωνία, που τα κάνει τόσο ξεχωριστά. Βαθιά επηρεασμένοι από τους καταστασιακούς, οι Stereolab περνούσαν διάφορα μηνύματα στους στίχους τους, που πλαισιώνονταν από τις φινετσάτες τους μελωδίες. Ο Σαρτρ, ο Ντεμπόρ και ο Καστοριάδης είχαν εξέχουσα θέση στο έργο τους. Socialisme ou Barbarie ονομάστηκε ο πρώτος δίσκος των Μonade, ενώ το ίδιο το όνομα του σχήματος, ήταν έμπνευση από τα κείμενα του Καστοριάδη.

Πέρα από το παραπάνω μικρό σχόλιο, ήθελα σήμερα να γράψω μερικές γραμμές γι’ αυτούς που διαβάζουν το blog. Δεν είναι πολλοί αλλά είναι πάντως σταθεροί και για κάποιους δικούς τους λόγους ανώνυμοι. Θέλω να πιστεύω πως έχουμε κάποια κοινά σημεία, έστω κι αν μένουν στην αφάνεια. Ποιος ξέρει, ίσως βρουν το δρόμο τους προς την επιφάνεια μια μέρα.

Και να στείλω πολλή αγάπη στην αδερφή μου, που φεύγει αύριο για Λονδίνο.

No surprises

Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος

Τα Plattenbauten, ένα από τα απομεινάρια της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, είναι τεράστιες πολυκατοικίες που αποτελούνται από προκατασκευασμένες πλάκες, τοποθετημένες η μια πάνω στην άλλη, για κάλυψη των στεγαστικών αναγκών των πολιτών. Στη δεκαετία του ’60 χτίστηκαν πολλά κτίρια αυτού του τύπου στο Βερολίνο, αντιπροσωπεύοντας μια ισχυρή ρεαλιστική προσέγγιση στο ζήτημα της στέγασης, ενώ αποτέλεσαν μια οικονομική λύση στα διογκούμενα προβλήματα εξεύρεσης κατοικίας. Σαν κτίρια είναι μάλλον άχαρα και σήμερα πολλά απ’ αυτά έχουν γκρεμιστεί ή παραμένουν κενά, αλλά μπορούν να έχουν, υπό προϋποθέσεις, ένα σημαντικό πλεονέκτημα: καταπληκτική θέα. Σ’ ένα τέτοιο Plattenbau λοιπόν θα μείνω κι εγώ σε μερικές εβδομάδες, απολαμβάνοντας τη θέα του Βερολίνου από τον 16^ο όροφο. Και για το λόγο αυτό, είμαι κάτι παραπάνω από ενθουσιασμένη.

Στον ελεύθερο χρόνο μου ψαρεύω πληροφορίες στο ίντερνετ για την καθημερινότητα και τις συνήθειες των ανθρώπων στη Γερμανία πριν την πτώση του τείχους και σκέφτομαι πόσο διαφορετικός ήταν ο κόσμος μερικές δεκαετίες πριν. Καταστάσεις που οι σημερινοί έφηβοι δεν μπορούν καν να διανοηθούν, ενώ οι 30άρηδες και κάτι ανασύρουν με δυσκολία από τη μνήμη τους φευγαλέες εικόνες, ενδεικτικές του κλίματος της εποχής. Κι εδώ στη γειτονιά μας, κάπως έτσι έχουν τα πράγματα: πριν μερικές μέρες, στην εκπομπή Balkan Express της ΕΡΤ3 (που μ’ αρέσει παρεμπιπτόντως πολύ), νεολαίοι της Σλοβενίας προσπαθούσαν να εξηγήσουν ότι απολαμβάνουν σήμερα ελευθερίες που στερήθηκαν οι γονείς τους, σ’ ένα όμως κατά τ’ άλλα, επίσης άδικο σύστημα, που γεννά διαφορετικά αδιέξοδα.

…

Έξω χιονίζει και στο πιεστικό πρόγραμμα των επόμενων εβδομάδων, ο καφές είναι ο καλύτερός μου φίλος. Κάθε βράδυ, όταν μαζευόμαστε όλοι στο σπίτι, βάζουμε την κούραση πάνω στο τραπέζι και διηγούμαστε τις ιστορίες μας- άλλες αδιάφορες, άλλες ενδιαφέρουσες, κάποιες, μοναδικές.

Περίπου έτσι

Πρέπει να συμβεί κάτι τόσο τραγικό, όπως ο φονικός σεισμός στην Αϊτή, για να ξυπνήσει το αίσθημα συμπόνιας κι αλληλεγγύης, που τον υπόλοιπο καιρό βρίσκεται σε λήθαργο. Ξυπνά, οξύνεται για μερικές στιγμές και μετά βυθίζεται πάλι στη λήθη της απαθούς μας ύπαρξης, μέχρι το επόμενο δυσάρεστο γεγονός που θα μας κλονίσει παροδικά, μέχρι να ξεχαστεί κι εκείνο, σαν κάτι που δε μας αφορά. Πράξεις βοήθειας μ’ ένα κλικ του ποντικιού και με δημιουργία γκρουπ στο facebook. Ο αριθμός λογαριασμού για τους πληγέντες είναι σημειωμένος σε μια χαρτοπετσέτα πάνω στο τραπέζι, μέχρι να παραπέσει κάπου κι αυτός, γιατί δεν είναι κι εύκολο να βρεις χρόνο γι’ αναμονές στις ουρές των ταμείων στην τράπεζα. Πάλι καλά που οι τηλεμαραθώνιοι παρέχουν τη δυνατότητα να προσφέρεις μ’ ένα sms τον οβολό της συμπόνιας από τον καναπέ σου.

Κάπως έτσι βυθιζόμαστε κι εγώ κι εσύ στο βούρκο του ατομικισμού. Ξέρω, δεν είναι αυτές οι προθέσεις μας, οι συνθήκες ευθύνονται γι’ αυτή την κατάσταση κι αν γινόταν διαφορετικά θα ήμασταν πιο ενεργοί, θα παίρναμε πρωτοβουλίες. Θα κάναμε κάτι, τελοσπάντων.

Ξέρεις πώς είναι να ξυπνάς μερικά πρωινά και με κόμπο στο στομάχι να σκέφτεσαι πως σιχαίνεσαι τον εαυτό σου;

…

Πρωτοχρονιά στο Tan Hill Inn

Πώς θα σας φαινόταν να πηγαίνατε σε μια παμπ για να υποδεχτείτε το νέο χρόνο και να μένατε αποκλεισμένοι εκεί για τρεις ολόκληρες μέρες;

Στο Yorkshire Dales της Αγγλίας πάντως, τριάντα περίπου άτομα που βρέθηκαν στο Tan Hill Inn, αποκλείστηκαν εκεί λόγω σφοδρής χιονόπτωσης κι αναγκάστηκαν να παραμείνουν στην παμπ μέχρι να έρθουν τα σωστικά συνεργεία. Την έβγαλαν με τηγανητές πατάτες, σνακ και μικρογεύματα, άφθονη μπύρα, ποτά, μουσική, αγκαλιές για να ζεσταθούν και  μεθύσι για ν’ αντιμετωπίσουν ψύχραιμα την περιπέτειά τους. Αν μη τι άλλο, μια τέτοια Πρωτοχρονιά σου μένει αξέχαστη για πάντα.

Με οχτώ μέρες καθυστέρηση, εύχομαι να έχετε μια καλή χρονιά με πολλές ευχάριστες περιπέτειες (σαν των φίλτατων Άγγλων παραπάνω).

Brand new stuff

F19

Το διαμέρισμα της οδού Felicjanek βρισκόταν σε μια παλιά οικοδομή με μυρωδιά γρανίτη και σπασμένα σκαλοπάτια. Νυχθημερόν δούλευαν τα μαστόρια στον κοινόχρηστο για να τα επισκευάσουν. Το πρωί ξυπνούσες από τους ήχους του κομπρεσέρ στις σκάλες, το βράδυ γυρνούσες από τη διασκέδαση κι έβλεπες τον εργάτη με μουντζούρες στα μούτρα, έξω από την πόρτα. Όταν όμως την έκλεινες, ήσουν ο άρχοντας στο βασίλειο της ηρεμίας.

Σ’ αυτό το βασίλειο λοιπόν μ’ επισκέφτηκε για πρώτη φορά. Αρχικά στον ύπνο μου κι έπειτα στην πραγματικότητα, με συνοδεία ρυθμικών κινήσεων και πρωτόγνωρης μουσικής. Συστηθήκαμε, βάλαμε τα γέλια και μετά, όταν κουράστηκε κι αποφάσισε ν’ αποχωρήσει, της έγραψα μια μυστήρια κάρτα, που μπήκε σ’ ένα φάκελο, με ακαταλαβίστικα γράμματα στη σφραγίδα κι ένα τεράστιο γαλάζιο γραμματόσημο. Θα της παραδοθεί κάποτε, από το πιο καθυστερημένο ταχυδρομείο του κόσμου, με πολλή συγκίνηση και αγάπη.

Έστριψα στη γωνία. Άνοιξα την ξύλινη πόρτα του Szafe, κάθισα στον καναπέ με τα πιο αναπαυτικά μαξιλάρια, έκλεισα τα μάτια και πήρα βαθιά ανάσα.

Από κείνη τη μέρα είμαστε αχώριστες.

wIsHeS

Το πνεύμα των Χριστουγέννων πλανάται πάνω από την πόλη κι εκείνη προσπαθεί να μάθει τα λόγια της, ως κομπάρσα φτηνής παράστασης, με προβλέψιμο τέλος. Χαμένος χρόνος σε ανούσιες φιέστες, με ανθρώπους που δε δίνουν δεκάρα για τίποτε,  είναι το πρόγραμμα των εορτών. Εκεί όπου η λογική μεταναστεύει σε άγνωστους προορισμούς και η υποκρισία εγκαθίσταται με το ζόρι στα σωθικά της. Κι άμα ριζωθεί, δεν ξεριζώνεται με τίποτε. Μα ούτε που θέλει πια να την ξεριζώσει.

The magnificent Mr Yorke

Δεύτερο post για τον Thom Yorke αυτή τη βδομάδα, και πώς όχι, όταν στο tvxs διαβάζω πως εμφανίστηκε στη σύνοδο για την κλιματική αλλαγή στην Κοπεγχάγη, ως δημοσιογράφος αυτή τη φορά. Ήθελε, λέει, να ενημερωθεί αυτοπροσώπως, διότι η ενημέρωση από νέα και παραδοσιακά μέσα ήταν συγκεχυμένη. Ένας ακόμη λόγος λοιπόν, για τον οποίο μας αρέσουν οι Radiohead και ο Thom Yorke.

Κι έτσι, αντί να τα πίνουμε σήμερα στο pierrot και να τους ακούμε εκεί, θα δούμε  αυτό  το βιντεάκι στο σπίτι (in english).

Σας έχω κι ένα ακόμη καλό που είδα και μ’ άρεσε,  εδώ